„To twoja decyzja, Madison.”
Wstałem.
“Ayla?”
Odwróciłem się.
„Naprawdę myślałem, że wiesz więcej, niż wiedziałeś w rzeczywistości.”
“Wierzę ci.”
„To twoja decyzja, Madison.”
Ból pozostał, ale teraz wiedziałem, do kogo należy: do Nolana.
***
Nolan czekał przy kuchennym stole.
„Jak poszło?”
„Wiem, gdzie jest problem.”
“Madison?”
“Nie. Ty.”
„Jak poszło?”
Nolan odchylił się do tyłu.
„Musisz być użyteczny dla wszystkich. A po latach obserwowania mojego cierpienia, gdy nie mogłeś niczego naprawić, znalazłeś kogoś, czyje problemy miały instrukcje”.
„Mogłabym jej pomóc.”
“Właśnie o to mi chodzi.”
Nolan odchylił się do tyłu.
„Za każdym razem, gdy coś szło nie tak, czułam się bezużyteczna”.
„Więc poszedłeś gdzieś, gdzie nie poszedłeś.”
Spojrzał w dół.
“Nigdy nie chciałem jej zamiast ciebie.”
„Wiem o tym, Nolan. Ale i tak oddałeś nam fragmenty naszego życia, nie pytając mnie o to.”
“Przestanę z nią rozmawiać.”
“Nigdy jej nie chciałem.”
“NIE.”
Zamrugał.
“Jeśli tego potrzebujesz…”
„Dokładnie tak się robi. Sięgasz po pierwsze rozwiązanie, żeby poczuć, że coś naprawiłeś”.
„Nie potrzebuję, żebyś wymazał Madison. Chcę, żebyś przestał sam podejmować decyzje dotyczące naszego małżeństwa”.
“NIE.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
