„Ustabilizowaliśmy jego stan, ale pierwsze dwadzieścia cztery godziny będą kluczowe”.
W szpitalu lekarze przenieśli go przez drzwi, do których nie miałem wstępu. Prawie godzinę później do poczekalni wszedł kardiolog.
„Pani mąż doznał poważnego zawału serca” – powiedział. „Ustabilizowaliśmy jego stan, ale pierwsze dwadzieścia cztery godziny będą krytyczne”.
„Czy on umrze?”
„Robimy wszystko, co w naszej mocy”.
Około północy jego palce zacisnęły się na moich.
Lekarze zawsze tak mówią, kiedy nie mogą niczego obiecać.
Pozwolono mi usiąść obok Daniela, gdy przeniesiono go na oddział intensywnej terapii. Otaczały go maszyny, a jego skóra wydawała się szara w świetle jarzeniówek.
Trzymałem go za rękę i mówiłem, choć nie wiedziałem, czy mnie słyszy.
Około północy jego palce zacisnęły się na moich.
„Jestem tutaj, kochanie.”
„Danielu?”
Jego usta się poruszyły.
Podszedłem bliżej.
„Diane…”
Zamarłem.
Przez kilka sekund byłem przekonany, że to leki go zdezorientowały.
„Jestem tutaj, kochanie.”
Zmarszczył brwi. Potem znowu wyszeptał.
„Jestem tutaj, Diane.”
Siedziałem prosto.
Mam na imię Karolina.
Pielęgniarka nocna stała tam, ściskając podkładkę tak mocno, że jej kostki zrobiły się białe.
Nigdy wcześniej nie słyszałam, żeby wymawiał imię Diane.
Przez kilka sekund byłem przekonany, że to leki go zdezorientowały. Potem spojrzałem w stronę drzwi.
Pielęgniarka nocna stała tam, ściskając podkładkę tak mocno, że jej kostki zrobiły się białe.
Spojrzała na Daniela, potem na mnie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
