„Sprzątanie” – powiedziałem.
Mój kciuk znalazł przycisk.
Trzask.
Trzask.
Trzask.
Dean się uśmiechnął, bo myślał, że sięgam po chusteczkę.
Nie miał pojęcia, że właśnie otworzyłem drzwi do piekła.
Część 2
Potem zamknęli mnie w pokoju gościnnym.
Dean powiedział, że to po to, żebym się „uspokoił”. Linda powiedziała, że w niedzielę przyjadą goście i nie chce, żeby sąsiedzi widzieli moją twarz. Frank stał za drzwiami i śmiał się, kiedy poprosiłem o telefon.
„Co zamierzasz zrobić?” zapytał. „Zadzwonisz na policję i powiesz im, że upadłeś?”
To była historia, którą mnie nauczyli opowiadać.
Upadłam. Poślizgnęłam się. Łatwo robię sobie siniaki.
Tym razem powiedziałam prawdę, nie wypowiadając ani słowa.
Przycisk paniki podał Marcusowi moją lokalizację, kod alarmowy i trzydzieści sekund nagrania audio. Głos Deana. Głos Lindy. Frank wręczający mu piwo jak trofeum.
Usiadłam na łóżku, przyciskając ręcznik do głowy i oddychając, mimo bólu.
Za drzwiami było coraz głośniej.
Dean był już pijany o południu.
„Myśli, że może mnie przesłuchiwać!” – krzyknął. „W obecności moich rodziców!”
Linda gruchała: „Ona zawsze była niewdzięczna”.
Frank powiedział: „Takie kobiety potrzebują konsekwencji”.
Prawie się roześmiałem. Nie mieli pojęcia, że konsekwencje już się zbliżają.
O zmierzchu Dean otworzył drzwi, niosąc talerz zimnych tostów.
„Jutro zadzwonisz do biura” – powiedział – „i powiesz, że jesteś chory. Potem przelejesz resztę oszczędności na wspólne konto”.
Spojrzałam na niego.
„Moje oszczędności?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
