Spojrzał na mnie.

„Claire, daj spokój. Mama chyba żartowała.”

„Nie była.”

„Podchodzisz do tego zbyt poważnie”.

Odwróciłem się w stronę okna.

Ta odpowiedź zirytowała mnie bardziej niż komentarz Diane.

Ponieważ Ezra znał prawdę.

Wiedział dokładnie, ile zrobiłem.

I nadal sprawiało mu przyjemność, gdy chwalono go za pracę, której prawie nie zauważał.

Następny tydzień niczym się nie różnił.

Charlie płakał o drugiej w nocy.

Wstałem.

Sophie rozlała płatki przed przedszkolem.

Wyczyściłem to.

Ezra pożegnał nas pocałunkiem i oznajmił:

„Dziś ważna prezentacja.”

W sobotni poranek Sophie poprosiła go, żeby przygotował z nią śniadanie.

Wbił dwa jajka do miski i pozwolił jej je wymieszać.

Potem zawołał:

„Claire?”

Pojawiłem się w kuchni.

„Możesz to dokończyć? Charlie pachnie, jakby trzeba było mu zmienić pieluchę.”

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, Ezra zniknął pod prysznicem.

W następny weekend były urodziny Diane.

Zaprosiła całą rodzinę na obiad.

Prawie zostałem w domu.

Zamiast tego spakowałem wszystko, czego dzieci mogły potrzebować.

Pieluchy.

Chusteczki.

Dodatkowe ubrania.

Krem do skóry Charliego.

Piżama Sophie.

Dwie butelki.

Przekąski.

Jej ulubiona książka o królikach.

A pluszowy królik, bez którego nie chciała spać.

Ezra chwycił kluczyki.

“Gotowy?”

Spojrzałem na ogromną torbę na pieluchy.

“Najwyraźniej.”

Ezra nie wiedział, że miałam już osobne plany.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!