Adrian spojrzał w stronę torby podróżnej.
„Ta historia trwa dłużej.”
Spojrzałem na niego.
“A potem zacznij iść.”
Wyszliśmy na zewnątrz.
Centrum weteranów było oddalone zaledwie o kilka przecznic.
Adrian niósł torbę Jamesa. Ja niosłem róże.
„Ta historia trwa dłużej.”
Zatrzymałem się w połowie drogi.
„Jedno pytanie.”
Adrian się odwrócił.
„Czy James kiedykolwiek zmienił zdanie?”
Nie zapytał, co mam na myśli.
A on nie odpowiedział.
Jego wzrok powędrował w stronę chodnika.
Wiedziałem od razu.
“Adrian?”
Zacisnął usta.
„Czy James kiedykolwiek ci mówił, żebyś do mnie nie kłamała?” – zapytałam.
„Jedno pytanie.”
Za nami zatrzymał się z sykiem autobus.
Adrian pozostał zupełnie nieruchomy.
Potem szepnął: „Tak”.
Wszystko na sekundę stanęło w miejscu.
“Gdy?”
„Już prawie koniec”.
Moja dłoń zacisnęła się na papierowym kwiatku.
„Co on powiedział?”
Adrian wyglądał starzej niż pięć minut wcześniej.
„Już prawie koniec”.
„Powiedział: ‘Powiedz jej, że tu byłem’”.
Czekałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
