“Co to ma znaczyć?”
***
Jadąc z Lolą z lotniska, oparłem głowę o szybę i przypomniałem sobie rzeczy, które zazwyczaj odsuwam od siebie.
Kevin przy stole w jadalni, zerkając na sweter Sary.
„Wygląda, jakby ubierała się po ciemku. I ten śmiech, Maureen.”
„Ona kończy liceum, Kev.”
„Ona ma 18 lat, a nie osiem. Przestań traktować ją jak księżniczkę” – często warczał.
„Wygląda, jakby ubierała się po ciemku”.
Każdy cios przychodził niespodziewanie, a ja milczałem, odkładając ostry przedmiot na bok, nie patrząc.
Przypomniałem sobie niedzielny obiad sprzed kilku miesięcy. Sarah ostrożnie przesunęła w moją stronę otwarty wyciąg bankowy po stole.
„Mamo, chciałam zapytać o konto, które zostawił mi dziadek —”
„Nie przy stole, dzieciaku. Twoja matka jest wyczerpana” – zaśmiał się Kevin, zgarniając dokument razem z brudnymi talerzami.
Milczałem.
Zwrócił się do mnie.
„A skoro już o zmęczeniu mowa, jak się miewa twój szef? Nadal cię dręczy o zamknięcie kwartału?”
Tego wieczoru podziękowałam mu za to, że uratował mnie przed kolejną rozmową, na którą nie miałam siły.
***
Lola spojrzała na mnie, gdy stała na czerwonym świetle.
„Znowu to robisz. Gapisz się.”
“Przepraszam.”
Podziękowałem mu tego wieczoru.
Maureen. Czy Kevin jest dla niej dobry?
„On spłaca kredyt hipoteczny”.
„Nie o to pytałem.”
„Mój mąż nie jest okrutny” – powiedziałam, nie mogąc znieść tego, jak bardzo potrzebowałam, żeby to zdanie było prawdziwe. „On jest po prostu zmęczony. Sarah jest cicha. Nie przepadają za sobą”.
„Dobrze” – Lola nie naciskała. Nigdy tego nie robiła. „Jeśli to się kiedykolwiek zmieni, wiesz, jak się ze mną skontaktować”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
