Ale pod tym wszystkim, pod chłodnym poczuciem, że toczę prawdziwą walkę z prawdziwymi przeciwnikami, kryło się coś jeszcze.
Coś, co narastało we mnie od tamtego poranka, kiedy siedziałam przy kuchennym stole i Daniel powiedział mi, że nie będę miała nic.
I się śmiałem.
Zamierzałem doprowadzić to do końca, bez względu na koszty i czas, jaki to zajmie.
Nie doceniali mnie przez 17 lat.
Pozwoliłem im.
Nigdy więcej.
Rozprawę zaplanowano na czwartek lutego, cztery miesiące po złożeniu przez Daniela wniosku.
Barbara przygotowała mnie gruntownie. Spotkaliśmy się sześć razy w ciągu ostatnich tygodni, czasem w jej biurze, czasem przez telefon, omawiając prawdopodobne pytania, możliwe zastrzeżenia i sposób, w jaki prawnik Daniela sformułuje ich narrację.
Kazała mi się ubrać skromnie i odzywać tylko wtedy, gdy ktoś mnie o to poprosi, a także, pod żadnym pozorem, nie reagować widocznie na sali sądowej na nic, co powiedzą Daniel lub jego adwokat.
„Sędziowie zwracają uwagę na wszystko” – powiedziała mi. „Widać, kto patrzy na zegarek. Widoczne jest, kto drgnie. Widoczne jest, kto stoi prosto”.
Miałam na sobie ciemnoszarą marynarkę i płaskie buty.
Wyszedłem z domu wcześniej, jechałem w ciszy i przez 10 minut siedziałem na parkingu przed sądem, zanim wszedłem do środka.
Budynek był z kamienia pochodzącego ze starego hrabstwa Cook, solidny i bezosobowy.
Poszedłem po schodach.
Kiedy przybyłem, Daniel był już na korytarzu, stał ze swoim prawnikiem, mężczyzną o nazwisku Gerald Crane.
Drogi garnitur. Agresywna postawa.
Patricia nie była obecna. Crane odradził jej przybycie.
Daniel spojrzał na mnie, gdy wszedłem.
Spojrzałem za siebie, usiadłem obok Barbary i otworzyłem teczkę, którą leżałam na kolanach.
Rozprawa nie była rozprawą sądową.
Była to rozprawa dotycząca wniosku o unieważnienie przeniesienia własności, ale sędzia zażądał od Daniela zeznań na żywo w kwestii umowy transmutacyjnej.
W efekcie musiałby pod przysięgą wyjaśnić, dlaczego dokument, który podpisał 10 lat temu, nie powinien zostać wdrożony.
Jego prawnik przygotował argument, że Daniel podpisał dokument nie do końca rozumiejąc jego implikacje prawne, że Claire poinstruowała go w procesie podpisywania dokumentu w sposób stanowiący wprowadzenie w błąd, a zatem umowa jest niewykonalna.
Jak zauważyła Barbara, w tym sporze istniał jeden zasadniczy problem.
Wymagano od Daniela zeznań, że był osobą podpisującą dokumenty prawne bez ich przeczytania i zrozumienia.
Stanowisko, które jednocześnie podważyłoby jego wiarygodność w każdej innej sprawie rozpatrywanej przez sąd.
Daniel zeznawał.
Jego prawnik szczegółowo przedstawił mu przygotowaną historię.
Daniel opowiedział o rozmowie na temat planowania majątku, o tym, jak zaufał żonie w kwestii papierkowej roboty, o tym, jak był rozproszony i nie rozumiał, co podpisuje.
Był spokojny. Wyćwiczony.
Oczywiste było, że wszystko przećwiczył.
Wtedy Barbara wstała.
„Panie Merritt” – powiedziała – „pracuje pan w branży deweloperskiej. Zgadza się?”
“Tak.”
„W ramach tej działalności zawodowej regularnie dokonuje Pan przeglądu i realizacji umów prawnych”.
“Tak.”
„Czy określiłbyś siebie jako osobę niezaznajomioną z dokumentami prawnymi?”
Pauza.
“NIE.”
„Dziękuję. W dniu podpisania umowy transmutacyjnej przebywał Pan w biurze licencjonowanego prawnika specjalizującego się w prawie nieruchomości.”
“Tak.”
„Dokument został poświadczony notarialnie w twojej obecności.”
“Tak.”
„Notarialne poświadczenie wymaga, abyś potwierdził, że podpisujesz dobrowolnie i rozumiesz charakter dokumentu. Czy to prawda?”
Kolejna pauza, tym razem dłuższa.
“Tak.”
„Zatem z pańskich dzisiejszych zeznań wynika, że pan, profesjonalista zajmujący się nieruchomościami komercyjnymi, który regularnie sprawdza umowy, podpisał dokument prawny w kancelarii prawnej w obecności notariusza, oświadczając, że go zrozumiał, i w rzeczywistości tak nie było”.
Gerald Crane wyraził sprzeciw.
Sędzia podtrzymał część zarzutów, ale pozwolił Barbarze sformułować je inaczej.
Tak, zrobiła to.
Przez następne 20 minut zadawała to samo zasadnicze pytanie na cztery różne sposoby, za każdym razem powracając do tej samej niewzruszonej ściany.
Doświadczenie zawodowe Daniela. Okoliczności podpisania. I logiczna niemożność jego rzekomej niewiedzy.
Pod koniec zeznań głos Daniela uległ zmianie.
Nadal mówił, ale stracił precyzję. Rozwijał, doprecyzowywał, wracał do tematu.
Robił to, co ludzie robią, gdy próbują pogodzić jakąś historię z faktami, które jej nie potwierdzają.
Obserwowałem go.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
