“Wróć na swoje miejsce, Eric.”
“Myślałem, że tego właśnie chcesz.”
„Chciałam męża, dla którego siedzenie z żoną i dziećmi jest czymś normalnym”.
“Diane, proszę.”
„Nie da się naprawić tego roku w przejściu w samolocie. Ciesz się miejscem, które kupiłeś”.
“Myślałem, że tego właśnie chcesz.”
Spojrzał na Tinę śpiącą obok mnie.
Potem spojrzał na pozostałą dwójkę.
„Co mam powiedzieć rodzicom?”
“Cokolwiek zechcesz.”
Spojrzałam mu w oczy.
“Cokolwiek zechcesz.”
„Ale ja już cię nie kryję”.
Eric stał tam jeszcze sekundę, po czym się odwrócił.
Mildred nie skomentowała sprawy.
Podniosła książkę Talii, gdy ta upadła na podłogę.
Ta drobna dobroć niemal mnie złamała.
“Nie będę cię już kryć.”
***
Charles i Mary czekali na zewnątrz terminalu, w pobliżu przystanku autobusowego, gdy weszliśmy przez przesuwane drzwi.
Przyjechali trzy dni przed nami, żeby spędzić tam trochę czasu sami, a pierwsze dwa dni w ośrodku planowaliśmy spędzić z dziećmi.
Mary pomachała, gdy zobaczyła wózek.
Karol i Mary czekali.
Wtedy zauważyła Erica idącego kilka kroków za mną.
Jej ręka opadła.
„Gdzie siedziałeś?”
Eric się zatrzymał.
„Mamo, możemy najpierw załadować bagaże?”
„Nie. Muszę wiedzieć, kim się stałeś.”
„Gdzie siedziałeś?”
Eric spojrzał na mnie.
„Diane jest przytłoczona. Dzieci lepiej się przy niej zadomowią”.
“Zatrzymywać się.”
Zmarszczył brwi.
“Co?”
„Przestań używać tego słowa, jakby ono wszystko wyjaśniało” – powiedziała Mary stanowczo.
„Dzieci lepiej się przy niej zadomowią”.
Stanąłem przed nią twarzą w twarz.
„Tak, jestem przytłoczona. Mamy troje rocznych dzieci, a ja nie przespałam ani jednej nocy od roku, Mary. On w ogóle mi nie pomaga”.
Spojrzała na Erica.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
