„Nie zaczynaj.”
„Ile, Nathan?”
„To nie ma znaczenia.”
„To ma dla mnie znaczenie”.
Oparł się o oparcie, teraz już zirytowany.
„Zawsze sprawiasz, że pieniądze brzmią tak brzydko.”
Spojrzałam na niego.
„Nie. Sprawiłeś, że kradzież brzmi szlachetnie.”
Otworzył usta.
Zanim zdążył odpowiedzieć, ktoś za bambusowym ekranem zaczął się śmiać.
Znajomy śmiech.
Travis wyszedł z kieliszkiem szampana w ręku.
Miał na sobie lnianą koszulę rozpiętą pod kołnierzykiem, a jego twarz była zadowolona z siebie i opalona. Za nim szła Vanessa, ubrana w złoto, lśniąca drogim makijażem i satysfakcją. Wyglądała jak kobieta, której obiecano miejsce w pierwszym rzędzie na czyimś upokorzeniu.
„Niespodzianka” – powiedział głośno Travis. „Witamy w Funduszu Rodziny Harrisów”.
Vanessa klasnęła raz, lekko, jakby to była gra towarzyska.
„Dobrze, Nathan” – powiedziała, dotykając jego ramienia. „Szczerze mówiąc, Haley, nie masz pojęcia, z jakich kłopotów nas właśnie wybawiłaś”.
Spojrzałem na jej rękę na moim mężu.
Następnie do Nathana.
„Ty ich tu przyprowadziłeś.”
Twarz Nathana przybrała ten niecierpliwy wyraz, który znałam aż za dobrze.
„Oni już byli na wyspie”.
„Oczywiście, że tak.”
Travis odsunął puste krzesło obok Nathana i usiadł, nie proszony.
„Daj spokój, Haley. Nie dramatyzuj. Zawsze miałaś pieniądze. Wszyscy o tym wiemy.”
Vanessa się uśmiechnęła.
„I nie jest tak, że bycie Harrisem nie przynosi żadnych korzyści”.
Prawie się z tego roześmiałem.
„Co konkretnie mi pomogło?”
Jej uśmiech stał się ostrzejszy.
„Bezpieczeństwo. Rodzina. Imię.”
Rozejrzałem się po plaży. Na świece. Na orchidee. Na ocean poruszający się w ciemności. Na troje ludzi zebranych wokół mnie jak świadkowie wyroku, który ich zdaniem już został wykonany.
Nathan zniżył głos.
„Ośmieszasz się.”
To było zdanie, które zmieniło temperaturę mojej krwi.
Nie chodzi o pieniądze.
Nawet nie zasadzka.
To.
Bo nawet po tym, jak mnie okradł, okłamał i namówił swoją rodzinę, żeby była świadkiem mojej decyzji, nadal uważał, że to moja reakcja jest haniebna.
Położyłem serwetkę obok talerza.
„Nie, Nathan” – powiedziałem. „W końcu ośmieszyłeś się przed właściwą publicznością”.
Travis prychnął.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
