CZĘŚĆ 3

O wschodzie słońca moją rodzinę wyprowadzono ze szpitala, ale szkody, jakie wyrządzili, pozostały w pokoju.

Mój policzek spuchł do fioletowego koloru. Nacięcie lekko się rozwarło od szamotaniny i paniki. Pielęgniarki przeniosły mnie do zamkniętego pokoju prywatnego na innym piętrze pod fałszywym nazwiskiem w systemie szpitalnym. Wpuszczano tam tylko trzy osoby: Rachel Monroe, oficer Porter i moją najlepszą przyjaciółkę, Mię Carter.

Mia przyjechała o 6:18 rano, ubrana w spodnie od piżamy, niedopasowane buty i płaszcz narzucony na bluzę. Jechała nocą z Salt Lake City, po tym jak zadzwoniła do niej Rachel.

Kiedy zobaczyła moją twarz, zatrzymała się w drzwiach.

„Grace” – wyszeptała.

Spróbowałam się uśmiechnąć. „Rodziłam dzieci”.

Jej oczy natychmiast się zaszkliły. Podeszła do łóżka i spojrzała najpierw na Lily, potem na Noaha, oboje leżeli obok mnie w podwójnym łóżeczku pod miękkim szpitalnym kocem.

„Są piękne” – powiedziała.

„To Ethan” – odpowiedziałem.

Mia zakryła usta i cicho płakała. Nie głośno. Nie teatralnie. Tylko na tyle, żeby pokazać mi, że ona też go opłakuje.

Przez dwa dni przebywałem w tym zabezpieczonym pokoju, podczas gdy Rachel zajmowała się wszystkim, co działo się za drzwiami. Złożyła wniosek o nakaz ochrony w nagłych wypadkach. Funkcjonariusz Porter spisał moje zeznania. Pracownik socjalny szpitala udokumentował moje obrażenia. Nagranie z pokoju zostało zachowane jako dowód. Nagranie z monitoringu pokazało mojego ojca wchodzącego bez pozwolenia, moją matkę zamykającą drzwi i Marka próbującego wyjść z Noahem.

Mój ojciec został oskarżony o napaść, usiłowanie porwania, przymus i zastraszanie osoby dorosłej wymagającej opieki. Mark został oskarżony o usiłowanie porwania i wymuszenie. Denise została oskarżona o spisek i składanie fałszywych zeznań personelowi szpitala. Carla, której wiadomości SMS dowodziły, że pomogła zaplanować wizytę w szpitalu, później przyjęła ugodę w zamian za zeznania.

Na początku myślałem, że najtrudniejsza będzie batalia prawna.

Myliłem się.

Najtrudniejszą częścią był powrót do domu bez Ethana.

Rachel nas zawiozła, bo nie wolno mi było prowadzić po cesarskim cięciu. Mia jechała za mną swoim samochodem, zabierając pieluchy, mleko modyfikowane, chusteczki nawilżane i wszystkie miękkie kocyki, jakie udało jej się znaleźć w Targecie.

Dom wyglądał dokładnie tak, jak zostawił go Ethan.

Jego buty nadal stały obok drzwi garażu.

Jego kubek na kawę nadal stał w zlewie.

W pokoju dziecięcym pachniało świeżą farbą i cedrem, bo sam zbudował łóżeczka dla bliźniaków. Nad łóżeczkiem Lily namalował maleńkie białe gwiazdki. Nad łóżeczkiem Noaha namalował małe sosny, bo powiedział, że nasz syn powinien dorastać ze świadomością, że góry są częścią jego marzeń.

Stałam w drzwiach pokoju dziecięcego, trzymając dziecko na rękach, i ogarnął mnie tak silny smutek, że prawie upadłam na kolana.

Mia ostrożnie wzięła Lily. Rachel wzięła Noaha.

Usiadłam na podłodze między łóżeczkami i przycisnęłam do twarzy starą flanelową koszulę Ethana.

Przez dziesięć minut nic nie powiedziałem.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!