„Co wolisz?”
“Pytałem o ciebie.”
Spojrzała na mnie.
„Jego serce. Jego skóra. Jego oczy. Wszystko to trafi do obcych.”
„Nikomu nie przeszczepia się całych oczu”.
“Wiesz, co mam na myśli.”
„Tkankę rogówki można oddać.”
Zaśmiała się gorzko.
„Wszystkie te rzeczy trafią do obcych.”
„Czy milsze sformułowanie sprawia, że jest łatwiej?”
“NIE.”
Jej usta drżały.
„Jak mam się pogodzić z tym, że coś, co należało do mojego syna, włóczy się z obcymi?”
„Bo Mark się na to zgodził”.
“Zgadzasz się z tym.”
„Czy milsze sformułowanie sprawia, że jest łatwiej?”
„Tak. To nie znaczy, że było łatwo, Violet.”
Spojrzała na mój brzuch.
„Wciąż rozumiesz jego cząstkę.”
Bez zastanowienia położyłem rękę na Cecelii.
“Nie.”
“Co?”
“Nie rób jej tego.”
„Wciąż rozumiesz jego cząstkę.”
Violet wyszła bez odpowiedzi.
***
Podczas uroczystości żałobnych ku czci Marka poszła jeszcze dalej.
Wujek przytulił mnie w pobliżu kwiatów.
„Mark pomagał ludziom aż do samego końca”.
Jego ciotka skinęła głową.
Violet wyszła.
“Musisz być dumny.”
“Dumny?”
Za nami pojawiła się Violet.
Odwróciłem się.
“Fioletowy.”
„Ona nie może być z tego dumna”.
“Musisz być dumny.”
Wszyscy ucichli.
„Mark ledwo mógł przejść przez pokój” – kontynuowała. „Ale jakoś mamy uwierzyć, że to on spokojnie to wszystko wybrał?”
“Tak.”
“Zgodziłeś się na to.”
„Tak, Violet. Spełniłam ostatnie życzenie mojego męża.”
„Mark ledwo mógł przejść przez pokój”.
Jej oczy się zaszkliły.
„Przynajmniej jesteś szczery w jakiejś sprawie.”
Mógłbym zakończyć dyskusję.
Zamiast tego powiedziałem: „Nie będziemy tego tutaj robić”.
„Bo nie możesz?”
„Bo jesteśmy tu dla Marka”.
„Nie będziemy tego tutaj robić”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
