„Myślę, że to ja będę wyczerpany” – powiedziałem, siedząc na krześle.
Ethan założył ją i zapozował.
„Pieluchy, butelki, pranie, nocne karmienia” – oznajmił. „Mam wszystko”.
Zrobiłem mu zdjęcie.
„Zapisuję to przemówienie w pamięci”.
Pochylił się i pocałował mnie w czoło.
„Zapisuję to przemówienie w pamięci”.
„Zapisz to. Udowodnię to, kochanie.”
Potem przybyli Tara, Timothy i Tessa.
Cesarskie cięcie sprawiło, że poruszałam się tak, jakby każda część mojego ciała była za ciasno zszyta. Nawet siedzenie bolało. Śmiech bolał. Kaszel wydawał się niemożliwy.
Pierwszej nocy w domu wszystkie trzy niemowlęta zaczęły płakać w odstępie kilku minut.
„Zapisz to. Udowodnię to, kochanie.”
Wyciągnąłem rękę do Tary i zamarłem.
„Ethan, możesz ją do mnie przyprowadzić?”
Otworzył jedno oko.
“Po prostu się kładę.”
„Nie mogę jej stąd zabrać.”
Westchnął, podniósł Tarę i położył mi ją w ramionach.
„Nie mogę jej stąd zabrać.”
Potem wrócił do łóżka.
„Timothy potrzebuje swojej butelki” – wyszeptałem.
“Już się obudziłeś.”
Spojrzałam na niego.
“Ty też.”
“Jutro mam pracę.”
Spojrzałam na niego.
Spojrzałem na trzy kołyski stojące obok naszego łóżka.
„Mam też trójkę dzieci, które nie mogłyby bez nas przeżyć”.
Odwrócił się w stronę ściany.
Trzeciej nocy wszedł do pokoju niosąc poduszkę.
„Przeprowadzam się do pokoju gościnnego.”
Tessa opierała się o moje ramię. Timothy’emu mleko spływało po brodzie, a Tara znowu płakała.
“Mam też trójkę dzieci.”
„Jak długo?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
