„Dopóki nie prześpią całej nocy”.
„To noworodki”.
„Potrzebuję ośmiu godzin, jeśli chcę funkcjonować w pracy”.
„Potrzebuję więcej niż 40 minut, jeśli mam tu funkcjonować”.
„Nie masz spotkań.”
„To noworodki”.
Spojrzałem na nasze dzieci.
„Nie. To tylko maleńkie istoty ludzkie, których życie zależy ode mnie”.
Ethan potarł twarz.
Dlaczego zawsze musisz sprawiać, że czuję się winny?
„Myślałem, że poczucie winy pojawia się po zrobieniu czegoś złego”.
Zacisnął usta.
Spojrzałem na nasze dzieci.
„Nie będę się o to kłócić, Kyra.”
Odszedł.
W ciągu dnia liczył każdą, nawet najmniejszą rzecz, którą zrobił.
„Zmieniłem dwie pieluchy” – oznajmił pewnego popołudnia.
Sprawdziłem kartę informacyjną przyklejoną obok lodówki.
Odszedł.
„Było ich 23.”
“Nie musisz liczyć punktów.”
„Zacząłem zapisywać rzeczy, bo nie pamiętam, która jest godzina”.
“Zawsze mówisz tak, jakbym nic nie robił.”
Myłam butelki, kołysząc jednocześnie nosidełko Timothy’ego stopą.
„Było ich 23.”
“Trzymałaś Tessę przez sześć minut.”
“Pracuję cały dzień.”
“Ja też.”
“Jesteś w domu.”
Moje ręce zatrzymały się w wodzie z mydłem.
“Tak samo jak dzieci.”
Odszedł zanim zdążyłem powiedzieć coś więcej.
“Pracuję cały dzień.”
Mimo wszystko go kryłam.
Kiedy zadzwoniła jego matka i zapytała, czy pomaga, spojrzałem w stronę drzwi pokoju gościnnego.
„Jest zmęczony po pracy” – powiedziałem.
„Czy on zajmuje się karmieniem w nocy?”
“On próbuje.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
