W wieku 13 lat rodzice zostawili mnie w szpitalu po zdiagnozowaniu u mnie raka. „Nie stać nas na chore dziecko. Jesteś zdana na siebie” – powiedział tata. Moja pielęgniarka Rachel zabrała mnie do domu i wychowała. 15 lat później, na uroczystości wręczenia dyplomów na Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, dziekan ogłosił mnie prymuską. Mama zamarła, gdy podziękowałam „mojej prawdziwej mamie”.
Nazywam się Sarah Mitchell i mam teraz 28 lat. Opowiem wam historię o tym, jak straciłam rodzinę w wieku 13 lat i znalazłam prawdziwą w najbardziej nieoczekiwanym miejscu. To nie jest historia o przebaczeniu ani pojednaniu. To historia o sprawiedliwości, konsekwencjach i różnicy między ludźmi, którzy nazywają siebie rodzicami, a tymi, którzy naprawdę na to miano zasługują. Zanim opowiem wam, co wydarzyło się na ceremonii ukończenia szkoły, kiedy moja biologiczna matka siedziała jak sparaliżowana, a 847 osób patrzyło, jak oddaję hołd kobiecie, która mnie wychowała, muszę zabrać was z powrotem tam, gdzie wszystko się zaczęło. Z powrotem do szpitala St. Mary’s, do sali 314, we wtorkowe popołudnie w październiku, kiedy miałam zaledwie 13 lat.
Dokładnie pamiętam zapach tamtej szpitalnej sali. Antyseptyk zmieszany z jakimś kwiatowym zapachem z odświeżacza powietrza, którego używali. Siedziałam na stole do badań, z nogami zwisającymi, bo byłam wciąż mała jak na swój wiek, w jednym z tych papierowych fartuchów, które nigdy nie zapinały się porządnie z tyłu.
Doktor Patterson właśnie skończył wyjaśniać moją diagnozę moim rodzicom. Ostra białaczka limfoblastyczna. Cóż, nazywali ją najczęstszym nowotworem wieku dziecięcego, powiedział, ale jednocześnie jednym z najłatwiejszych do wyleczenia. Przy agresywnej chemioterapii moje szanse przeżycia wynosiły około 85-90%. Dobre szanse, powtarzał. Naprawdę dobre.
Moja mama, Linda, siedziała na plastikowym krześle przy oknie, wpatrując się w jakiś punkt na ścianie. Mój tata, Robert, stał ze skrzyżowanymi ramionami, a jego twarz robiła się coraz bardziej czerwona z minuty na minutę. Moja starsza siostra, Jessica, która miała wtedy 16 lat, pisała SMS-y na telefonie, ledwo zwracając na to uwagę.
„Protokół leczenia będzie intensywny” – kontynuował dr Patterson, wyświetlając wykresy na tablecie. „Myślimy o około 2 do 3 latach chemioterapii. Pierwsza faza to terapia indukcyjna, która trwa około miesiąca. Sarah będzie musiała pozostać w szpitalu przez większość tego czasu. Następnie przechodzimy do fazy konsolidacji i leczenia podtrzymującego, które można przeprowadzić ambulatoryjnie, ale będą wymagały częstych wizyt w szpitalu”.
„Ile?” To było pierwsze, co powiedział mój ojciec. Nie: „Czy nic jej nie będzie?” ani „Co możemy zrobić, żeby pomóc?”. Po prostu: „Ile?”.
Dr Patterson odchrząknął. „Z ubezpieczeniem pokryje Pan około 20% kosztów całego cyklu leczenia. Może to wynieść od 60 000 do 100 000 dolarów z własnej kieszeni, ale mamy programy pomocy finansowej i plany płatności”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
