Sześć miesięcy wcześniej.
Kiedy dowiedzieliśmy się, że noszę trojaczki, on płakał mocniej niż ja.
„Będziemy drużyną” – obiecał. „Przy każdym karmieniu. Przy każdej pieluszce. Przy każdej strasznej nocy”.
Uwierzyłem mu.
Podczas grilla, kiedy byłam w siódmym miesiącu życia, przyjaciele Ethana, Marcus i Ben, wręczyli mu torbę z prezentami.
Ethan wyciągnął czarną koszulkę, na której widniał napis:
“NAJBARDZIEJ WYCZERPANY OJCIEC NA ŚWIECIE”.
“Będziemy drużyną.”
„Myślę, że to ja będę wyczerpany” – powiedziałem, siedząc na krześle.
Ethan założył ją i zapozował.
„Pieluchy, butelki, pranie, nocne karmienia” – oznajmił. „Mam wszystko”.
Zrobiłem mu zdjęcie.
„Zapisuję to przemówienie w pamięci”.
Pochylił się i pocałował mnie w czoło.
„Zapisuję to przemówienie w pamięci”.
„Zapisz to. Udowodnię to, kochanie.”
***
Potem przybyli Tara, Timothy i Tessa.
Cesarskie cięcie sprawiło, że poruszałam się tak, jakby każda część mojego ciała była za ciasno zszyta. Nawet siedzenie bolało. Śmiech bolał. Kaszel wydawał się niemożliwy.
Pierwszej nocy w domu wszystkie trzy niemowlęta zaczęły płakać w odstępie kilku minut.
„Zapisz to. Udowodnię to, kochanie.”
Wyciągnąłem rękę do Tary i zamarłem.
„Ethan, możesz ją do mnie przyprowadzić?”
Otworzył jedno oko.
“Po prostu się kładę.”
„Nie mogę jej stąd zabrać.”
Westchnął, podniósł Tarę i położył mi ją w ramionach.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
