Część 3
Daniel i Evelyn wrócili z opaloną skórą, drogim bagażem i uśmiechami, które już zaczynały przeradzać się w wyrzuty.
Przestali się uśmiechać, gdy tylko zobaczyli drzwi do apartamentu.
Klawiatura odrzuciła kod Daniela.
Spróbował ponownie. Czerwone światło.
Evelyn przesunęła się do przodu, przechylając kapelusz przeciwsłoneczny, a diamenty błyszczały na jej szyi. „Ruszaj się. Pewnie zmieniła to na drobiazg”.
Jej karta kluczowa również zawiodła.
Daniel walił w drzwi. „Claire! Otwórz natychmiast te drzwi!”
Obserwowałem ich przez kamerę monitoringu z salonu, a mój syn spał w kołysce obok mnie. Po raz pierwszy od lat w penthousie panował spokój.
Thomas stał przy oknie, spokojny w swoim szarym garniturze.
„Gotowa?” zapytał.
Nacisnąłem interkom.
Daniel zamarł. „Claire, przestań się wygłupiać”.
„Żadnych gierek” – powiedziałem. „Już tu nie mieszkasz”.
Evelyn parsknęła śmiechem. „Słucham?”
„Ten penthouse jest mój. Zawsze był.”
Twarz Daniela stężała. „Moja żona mnie nie wyrzuca z domu”.
„Twoja żona urodziła, kiedy piłeś szampana z matką.”
Na sekundę w korytarzu zapadła cisza.
Wtedy Evelyn uśmiechnęła się szyderczo: „A więc dziecko się urodziło. Cudownie. Wpuść nas, zanim zadzwonię na policję”.
Spojrzałem na Thomasa.
Otworzył drzwi, ale tylko do połowy.
Daniel zrobił krok naprzód, wściekły, ale zatrzymał się, gdy zobaczył dwóch umundurowanych funkcjonariuszy za moim prawnikiem.
Thomas podał mu akta. „Danielu Reed, doręczono ci akta. Wniosek o rozwód, nakaz natychmiastowego zamieszkania, nakaz sądowy w sprawie o ograniczenie środków finansowych i zawiadomienie o zgłoszeniu oszustwa”.
Daniel wpatrywał się w papiery, jakby były napisane ogniem.
Evelyn szarpnęła ich. „Oszustwo? To absurd.”
Głos Thomasa pozostał spokojny. „Mamy przelewy bankowe, sfałszowane zgody, e-maile z informacjami o przymusie po porodzie i zapisy nieautoryzowanych zarzutów. Pani Vale została poinstruowana, aby wnieść pełne oskarżenie”.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
