Kilka dni później zabraliśmy całą trójkę dzieci do domu.

Moje życie natychmiast stało się cyklem mierzonym w dwugodzinnych blokach.

Karmić.

Beknięcie.

Zmiana.

Głaz.

Śpij przez te kilka minut, które ci pozostały.

Zacznij od nowa.

Pięć dni później nadal bolało mnie całe ciało.

Nie pamiętałam, kiedy ostatni raz myłam włosy.

Czasami musiałam sprawdzać maleńkie bransoletki na kostkach dziewczynek, ponieważ zmęczenie utrudniało mi zapamiętanie, które dziecko trzymam na rękach.

Wersja Erica „pomagania” zazwyczaj polegała na podaniu mi czystej pieluszki przed powrotem do łóżka.

Pewnego popołudnia, gdy podgrzewałem butelkę, usłyszałem stukot kółek walizki toczących się po drewnianej podłodze.

Eric wszedł do kuchni, ciągnąc za sobą dużą walizkę.

Wpatrywałem się w to.

„Co to jest?”

Pocierał tył szyi.

„Muszę z tobą porozmawiać.”

Poczułem ucisk w żołądku.

„O czym?”

„Ostatnie kilka dni było naprawdę trudne.”

Czekałem.

„Płacz. Wstawanie po nocach. Wszystko.”

Westchnął dramatycznie.

„Moje zdrowie psychiczne jest coraz gorsze, Layla.”

Nie mogłem uwierzyć w to, co słyszałem.

„Eric, nie spałem porządnie odkąd wróciliśmy do domu.”

“Ja wiem.”

Podniósł ręce.

„Właśnie dlatego myślę, że powinnam na chwilę odejść.”

„Odejść?”

„Luke i kilku chłopaków wynajęli mieszkanie w Cabo.”

Spojrzałam na niego.

„Cabo?”

„Tylko dwa tygodnie.”

Przez chwilę myślałem, że to żart.

„Zarezerwowałeś wakacje?”

„Już za to zapłacono”.

Jedno z dzieci zaczęło płakać.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!