Emma zamarła.

Sprawdził zarchiwizowane logi bezpieczeństwa. Emma rzeczywiście pojawiła się w jego biurze pięć lat wcześniej. Została siedemnaście minut, zanim strażnicy wyprowadzili ją na rozkaz Marissy. Jej połączenia zostały przekierowane. Jej e-maile filtrowane. Jej listy zniszczone.

„Mówiłam ci” – szepnęła Emma.

„Wiem” – powiedział Blake, a te dwa słowa miały dla niego większą wagę niż jakiekolwiek przeprosiny.

Następnie zapytał o Daniela Reyesa – mężczyznę, którego uważał za kochanka Emmy.

„Nie był moim kochankiem” – powiedziała Emma. „Był doradcą genetycznym”.

Choroba neurologiczna jej matki mogła mieć podłoże dziedziczne. Emma poddawała się badaniom, zanim zaczęła starać się o dziecko. Wiadomości, które znalazł Blake, dotyczyły wizyt w klinice i wyników.

„Nigdy nie pozwalasz mi niczego wyjaśniać” – powiedziała.

Widział zwroty w rodzaju „Nie mogę jeszcze powiedzieć Blake’owi” i zakładał zdradę. Ale prawda była taka, że ​​to strach. Emma obawiała się, że może być nosicielką niebezpiecznego markera genetycznego.

„Wyniki były negatywne” – powiedziała mu. „Miałam ci powiedzieć tego wieczoru. Kupiłam buciki dla dziecka. Niebieskie pudełko na stole”.

Blake szepnął: „Wyrzuciłem to”.

“Ja wiem.”

Następnego dnia Blake przybył do parku bez towarzystwa, ubrany w granatowy sweter i trzymając w ręku trzy małe torby ze sklepu z zabawkami. Wyglądał na zdenerwowanego.

Ethan podszedł pierwszy. „Co jest w torbach?”

„Książki” – powiedział Blake. „I przeprosiny”.

Oliver zmrużył oczy. „Wiesz, jak przeprosić?”

„Uczę się.”

Blake ostrożnie przykucnął, robiąc im miejsce.

„Jestem Blake” – powiedział. „Wiem, że wczoraj dowiedziałeś się czegoś ważnego. Przykro mi, że tak się stało. Nie wiedziałem o tobie, ale powinienem był posłuchać twojej mamy”.

Oliver przyjrzał mu się uważnie. „Czy jesteś naszym ojcem?”

“Tak.”

„Chcesz być?”

Głos Blake’a się załamał. „Więcej, niż potrafię wytłumaczyć”.

Noah wyszeptał: „Czy sprawisz, że mama będzie płakać?”

Blake spojrzał na Emmę, a potem znowu na niego. „Nie. Nie celowo”.

Przez kolejną godzinę chłopcy wypytywali go z brutalną szczerością. Czy ma schody? Czy je płatki? Czy potrafi zrobić naleśniki? Słuchał każdego pytania, jakby liczyło się bardziej niż jakakolwiek transakcja biznesowa w jego życiu.

Noah w końcu usiadł obok niego. Ethan głośno mówił o dinozaurach. Oliver zachował ostrożność, obserwując wszystko.

Kiedy godzina dobiegła końca, Blake nie protestował.

Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!