A potem jeszcze jeden.
Potem jeszcze sześć.
Goście odwracali się, gdy wychodzili mężczyźni i kobiety w ciemnych garniturach. Niektórzy nieśli teczki. Jeden niósł zapieczętowany nakaz sądowy. Moja babcia wyszła ostatnia, z srebrnymi włosami spiętymi pod granatowym kapeluszem, perłami na szyi, wzrokiem utkwionym w Ashbourne Hall, jakby odzyskiwała skradziony majątek.
Preston zmarszczył brwi. „Kto ich zaprosił?”
Nic nie powiedziałem.
Twarz Marjorie posmutniała, gdy rozpoznała herb rodziny Whitmore na teczce głównego prawnika.
Vivienne szepnęła: „Preston?”
Wymusił śmiech. „Prawdopodobnie dawcy. Ja się tym zajmę”.
Ale gdy zaczęła grać muzyka i goście wstali, by powitać pannę młodą, moja babcia przeszła do ołtarza, zanim zdążyła to zrobić Vivienne.
Wszystkie kamery się obróciły.
Każdy uśmiech zamarł.
I Preston w końcu zrozumiał, że wybrał niewłaściwą kobietę, by ją wyrzucić.
Część 3
Urzędnik otworzył usta.
Moja babcia podniosła rękę w rękawiczce i zapadła tak całkowita cisza, że żyrandol wydawał się głośny.
„Przepraszam za przerwę” – powiedziała Eleanor Whitmore Blackwell, a jej głos niósł się po sali balowej. „Ale żaden ślub nie może odbyć się na terenie Fundacji Whitmore, na którym nielegalnie zajmowano lokal”.
Preston zaśmiał się raz. „To prywatna posiadłość”.
„Nie” – powiedział nasz prawnik, Daniel Pierce, podchodząc do niej. „To majątek ziemski objęty umową powierniczą. Twoja rodzina ma prawo pobytu od dziewięćdziesięciu ośmiu lat”.
Westchnienia przechodziły przez pokój niczym wiatr przez jedwab.
Marjorie chwyciła się krzesła. „To przymierze ma charakter ceremonialny”.
Daniel otworzył teczkę. „Jest wykonalne. I o 9:14 rano sąd okręgowy wyraził zgodę”.
Podał Prestonowi rozkaz.
Preston przeczytał pierwszą stronę. Jego ręce zaczęły się trząść.
Vivienne wyrwała mu ją. „Co to jest?”
„Eksmisja” – powiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
