„Słuchaj uważnie” – powiedział niskim i zimnym głosem, ledwie słyszalnym. „Nie wracaj tu. Ani jutro. Ani nigdy”.
Zamarłem.
„Panie, prosiłem tylko o…”
“Nie obchodzi mnie, o co prosiłeś.”
Zacisnął palce tak mocno, że aż zabolało.
“Nie wracaj tu.”
„Ludzie tacy jak ty sprawiają, że ta ulica wygląda źle. Codziennie przechodzą tędy inwestorzy. Rozumiesz?”
Spojrzałem na jego twarz.
Nigdzie nie mogłem znaleźć mężczyzny, którego znałem.
„Zapłaciłem ci” – kontynuował. „Potraktuj to jako prezent pożegnalny. Jeśli cię tu jeszcze raz zobaczę, każę ochronie budynku cię wyprowadzić i wyprosić z bloku. Jedno moje słowo i twoja noga więcej nie postawi się na tej ulicy”.
“Potraktuj to jako prezent pożegnalny.”
Ciepło w jego oczach całkowicie zniknęło.
„Czy się rozumiemy?”
Usłyszałem swój własny głos, cichy i drżący.
“Dlaczego to zrobiłeś?”
„Bo mogę” – powiedział po prostu. „A teraz czołgaj się z powrotem, skąd przyszedłeś”.
Coś we mnie pękło, odchodząc od żalu i ogarnął mnie dziwny, przerażający spokój.
“A teraz wracaj tam, skąd przyszedłeś.”
Moja ręka powędrowała do głowy.
Jednym ruchem ściągnęłam splątaną perukę.
„W takim razie sądzę, że rozumiemy się doskonale, Sean.”
Przez chwilę nie reagował.
Jego mózg odmówił powiązania wizerunku kobiety na chodniku z twarzą, którą myślał, że zna.
Potem jego skóra straciła kolor.
Przez chwilę nie reagował.
“Claire?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
