Przez pierwsze kilka dni była z nim niemal nierozłączna.
Wtedy usłyszałem, jak szepcze mu do ucha.
Niosłam pranie korytarzem, gdy usłyszałam jej głos.
„Nie, jest w łazience.”
Zatrzymałem się.
Ava klęczała obok niedźwiedzia, przysuwając pysk tuż do jego głowy.
„Z kim rozmawiasz?”
Szarpnęła się tak gwałtownie, że uderzyła łokciem o stolik kawowy.
“Nikt.”
“Rozmawiałeś.”
“Udawałem.”
“Co udawałeś?”
Spojrzała na niedźwiedzia, potem na mnie.
„Że on żyje i że rozmawiamy”.
Uśmiechnąłem się, bo nie chciałem, żeby wiedziała, że się martwię.
„No to powiedz Buttonsowi, że nadal musi przestrzegać zasad panujących w domu.”
Tego wieczoru Ava zapytała, kiedy znowu będę musiał pracować dłużej.
To było dziwne pytanie.
Nienawidziła nocy, kiedy musiałam zostać w klinice po kolacji.
Moja mama lub nasza stała opiekunka często z nią zostawała.
Mimo to Ava zawsze dzwoniła dwa razy, żeby zapytać, kiedy wrócę do domu.
“Dlaczego?”
Wzruszyła ramionami.
“Tylko pytam.”
„W przyszły czwartek będę pracować dłużej.”
„Czy babcia tu będzie?”
„Prawdopodobnie. Zapytam ją.”
Zmarszczyła brwi.
„A co jeśli nie?”
Odłożyłam talerz, który wycierałam.
„Avo, dlaczego pytasz, kto tu będzie? Wiesz, że albo babcia, albo niania.”
“Bez powodu.”
Pobiegła na górę, zanim zdążyłem ją zatrzymać.
Następnego ranka zastałem ją siedzącą na podłodze obok niedźwiedzia ze łzami w oczach.
Jedną rękę przycisnęła do jego łapy.
Przykucnąłem obok niej.
“Co się stało?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
