Powiedziała mi, żebym na razie nie szedł na policję.
Dopiero gdy dowiedzieliśmy się, kto nadal ochrania firmę.
Dopiero gdy dowody zostały skopiowane, zweryfikowane i umieszczone w miejscu, w którym nikt nie mógłby ich ponownie zakopać.
Mój ojciec zwrócił się do mnie.
„Już komuś powiedziałeś.”
“Tak.”
„Dobrze” – wyszeptał.
To mnie zaskoczyło.
„Myślałem, że będziesz zły.”
„Przestałem się bać tego, co złe”.
Jego słowa utkwiły mi w pamięci, gdy jechaliśmy w deszczu.
Gdy byliśmy w połowie drogi do mieszkania Mary, za nami pojawiły się światła samochodów.
Na początku nie zwróciłem na to uwagi. Potem samochód przejechał za nami przez trzy zakręty.
Tata też to zauważył.
„Nie przekraczaj prędkości” – powiedział cicho. „Po prostu jedź dalej”.
Leo pochylił się do przodu.
„Czy ktoś nas śledzi?”
„Nie” – skłamałem.
Moja matka objęła go ramieniem.
Reflektory były coraz bliżej.
Mój puls walił.
Tata sięgnął do kieszeni płaszcza i wyjął stary brelok.
„Przed nami droga serwisowa” – powiedział. „W lewo za mostem”.
„Skąd wiesz?”
„Zabierałem go do zakładu”.
W zasięgu wzroku pojawił się most, śliski od deszczu. Skręciłem w lewo w ostatniej chwili.
Samochód za nami jechał cały czas prosto.
Przez chwilę nikt się nie poruszył.
Wtedy Leo drżąco wypuścił powietrze.
Mary już czekała na zewnątrz, pod czerwonym parasolem, a jej czarne włosy przyklejały się do policzków.
„W środku” – powiedziała, zanim zdążyłem się odezwać.
Jej mieszkanie było małe, zagracone notatnikami, sprzętem fotograficznym, pojemnikami na jedzenie na wynos i trzema laptopami świecącymi na kuchennym stole. Zamknęła za nami drzwi, po czym mocno mnie przytuliła.
„Powinieneś był zadzwonić wcześniej.”
“Ja wiem.”
Jej wzrok powędrował na moich rodziców, potem na Leo.
„To już wszyscy?”
„Na razie.”
Mara spojrzała na mojego ojca.
„Jesteś Richardem Hayesem.”
Tata skinął głową.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
