David: Zaczyna się posiedzenie zarządu. Twój ojciec właśnie wszedł. Zapowiada się ciekawie.
Spojrzałem na zegarek. 19:02
„Coś się stało?” zapytała mama, zauważając moją uwagę na zegarku.
„Nie, zupełnie nic.”
Zadzwonił telefon taty. Spojrzał na niego, zmarszczył brwi i odrzucił połączenie.
„Gdzie byliśmy?”
„Rozszerzenie” – podpowiedział Marcus.
Telefon taty zadzwonił ponownie. Ten sam numer. Ponownie odrzucił połączenie, tym razem jeszcze bardziej zirytowany.
„Może powinieneś to kupić” – zasugerowałem.
„W porządku. Zostawią wiadomość.”
Znów zaczął mówić, ale telefon natychmiast zadzwonił po raz trzeci.
„Na litość boską” – odpowiedział. „Oby to było coś ważnego. Jestem na rodzinnej kolacji”.
Wszyscy obserwowaliśmy, jak zmieniała się jego twarz.
Irytacja ustąpiła miejsca dezorientacji, potem szokowi, a potem czemuś zbliżonemu do paniki.
„Co masz na myśli mówiąc o wycofaniu?” Podniósł głos. „To… nie, to musi być jakaś pomyłka. Sprawdź jeszcze raz.”
Cisza, gdy słuchał.
„Wszystko? To niemożliwe. Kto to autoryzował?”
Znowu cisza. Jego twarz robiła się czerwona.
„Co masz na myśli, ze skutkiem natychmiastowym? Mamy kontrakty, umowy.”
Marcus i Thomas wymienili zaniepokojone spojrzenia.
Wiktoria odstawiła kieliszek z winem.
„Muszę do ciebie oddzwonić” – powiedział tata napiętym głosem.
Rozłączył się i natychmiast zaczął wybierać inny numer.
„Richard” – głos mamy był ostry. „Co się dzieje?”
Podniósł rękę i przyłożył telefon do ucha.
„Bill, tu Richard Anderson. Właśnie odebrałem telefon, który wygląda na… tak, poczekam.”
Położył rękę na słuchawce telefonu.
„Jest jakiś problem z naszym głównym źródłem finansowania. Jestem pewien, że to tylko nieporozumienie”.
Ale jego mina mówiła, że nie jest tego pewien.
Kolejny telefon, potem kolejny. Z każdym kolejnym wyraz twarzy taty robił się coraz ciemniejszy. Zadzwonił też telefon Marcusa, a potem Thomasa. Eleganckie przyjęcie pogrążało się w chaosie.
„Nie rozumiem” – powiedział tata do kogoś. „Mieliśmy pięcioletnie zobowiązanie. Tak, rozumiem, że są jakieś klauzule, ale kto miałby dokonać gruntownej restrukturyzacji kapitału?”
Zjadłem stek. Był lekko zimny, ale wciąż dobry.
„Emma” – powiedziała nagle mama. „To poważna sprawa. Twój ojciec zmaga się z kryzysem”.
„Widzę” – odpowiedziałem.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
