Negocjacje trwały trzy godziny. Tyler zaoferował pieniądze za striptiz. Pierwsze pięć tysięcy dolarów, powiedział niemal nonszalancko, jakby rzucał jakąś kwotą, żeby sprawdzić moją reakcję. Odmówiłem. Potem dziesięć tysięcy. Znowu odmówiłem.
Potem osiemnaście tysięcy. Obserwowałem twarz Ashley, gdy to mówił, patrzyłem, jak w myślach oblicza, skąd mogą pochodzić te pieniądze.
Odmówiłem po raz trzeci. Nie dlatego, że ziemia była bezcenna. Wszystko ma swój numer, jeśli tylko wystarczająco wysoko. Ale ten ośmiostopowy pas ziemi kontrolował odstęp między moim domem a przyszłym budynkiem obok. Jego sprzedaż mogłaby wpłynąć na drenaż. Prywatność.
Wartość odsprzedaży. Przyszłe ulepszenia, o których jeszcze nawet nie pomyślałem. A po tym, jak zachowywał się Tyler, nie byłem zainteresowany przebudową własnej posesji tylko po to, by ułatwić mu nieautoryzowaną budowę.
Następnie powiedział coś, co zaskoczyło wszystkich obecnych.
„Dwadzieścia pięć tysięcy.”
Ashley wpatrywała się w niego. „Skąd weźmiemy dwadzieścia pięć tysięcy dolarów?”
Zignorował ją.
Pokręciłem głową. „Nie.”
Tyler uderzył dłonią w stół z taką siłą, że szklanki z wodą podskoczyły. „Czego więc ode mnie chcesz?”
„O to samo, o co prosiłem w pierwszym e-mailu”.
„Przesuń płot.”
“Tak.”
Jego twarz poczerwieniała. „Masz pojęcie, ile to teraz kosztuje? Basen jest w połowie wykopany. Pergola już w ziemi.”
„Bardziej niż przed wybudowaniem pergoli” – powiedziałem.
To zakończyło mediację.
Dwa tygodnie później sprawa trafiła przed sędziego sądu wyższej instancji. Było mniej dramatycznie niż w telewizji. Żadnych krzyków, żadnych niespodziewanych świadków wpadających w ostatniej chwili. Tylko dowody rzeczowe. Ankiety. Pozwolenia. E-maile. Zdjęcia.
Odręczna notatka wykonawcy, powiększona i umieszczona na płycie piankowej, wyglądała jak dowód A w znacznie poważniejszej sprawie, niż spór o ogrodzenie.
Sędzia, mężczyzna o łagodnym głosie, Harold Denny, który sprawiał wrażenie, jakby wolał być gdziekolwiek indziej we wtorek rano, zapytał Tylera, dlaczego nie zatrzymał się po otrzymaniu certyfikowanego badania Carla.
Tyler powiedział, że uważa, że wyniki ankiety są kwestionowane.
Sędzia zapytał, czy wynajął własnego geodetę, aby zakwestionować decyzję.
NIE.
Czy złożył formalny wniosek do władz powiatu o zmianę granicy.
NIE.
Czy posiadał jakiś akt własności, plan, służebność lub zapis tytułu wyznaczający granicę tam, gdzie faktycznie znajdował się płot.
NIE.
Potem padło pytanie, które zdawało się całkowicie obalić ostatnią część jego argumentacji.
„Panie Bennett, na jakiej podstawie prawnej nadal wykluczał pan pana Millera z gruntów oznaczonych w protokole pomiarowym jako należące do pana Millera?”
Tyler spojrzał na swojego prawnika. Martin nie mógł za niego odpowiadać.
„Tam wcześniej było ogrodzenie” – powiedział cicho Tyler.
To było nieprawda. Moje zdjęcia, zrobione lata temu, zanim Tyler się wprowadził, nie pokazywały niczego poza otwartym trawnikiem wzdłuż tej linii, koszonym w tę samą prostą ścieżkę co tydzień każdego lata przez jedenaście lat.
Sędzia wydał nakaz potwierdzający wyznaczoną granicę i zobowiązujący Tylera do usunięcia ogrodzenia i innych zabudowań w ciągu czterdziestu pięciu dni. Nakazał mu również zaprzestanie utrudniania mi dostępu do spornego terenu w tym czasie.
Sąd odłożył kwestię niektórych kosztów prawnych do czasu zakończenia usuwania, ale główne orzeczenie było tak jasne i jednoznaczne, jak wszystko, co kiedykolwiek widziałem na papierze: ziemia była moja, zawsze była moja, a Tyler budował na niej, wiedząc o tym lub co najmniej nie chcąc dowiedzieć się czegoś innego
choć sprawdzenie tego nie kosztowałoby go nic poza odrobiną dumy.
Tyler wyszedł z sali sądowej, nie patrząc na mnie.
Ashley została. Podeszła do Rachel i do mnie w pobliżu wind, obejmując się ramionami, jakby było jej zimno, mimo że na korytarzu było ciepło.
„Przepraszam” powiedziała.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
