„Proszę” – wyszeptał.
Margaret dotknęła jego policzka. „Będę wspierać twoje leczenie. Będę przy tobie podczas dializ. Pomogę ci zapisać się na program rekonwalescencji. Nie oddam ci nerki, kiedy będziesz leżał”.
Daniel zamknął oczy.
Rebecca krzyknęła: „Program zdrowienia? On potrzebuje operacji!”
Dr Patel odpowiedział, zanim Margaret zdążyła się odezwać. „On potrzebuje stabilizacji, pełnego ujawnienia informacji i ponownej oceny. Przeszczep to nie tylko zabieg. To zobowiązanie na całe życie”.
Rebecca wskazała na Margaret. „Ona wszystkich nastawiła przeciwko nam”.
Ethan wstał, wciąż trzymając w dłoniach nietkniętą gorącą czekoladę.
„Nie” – powiedział. „Kazałeś mi kłamać”.
Wszyscy dorośli zwrócili się w jego stronę.
Głos mu drżał, ale kontynuował: „Tata zachorował w garażu. Upadł i nie mógł ustać. Mama powiedziała, że jeśli szpital dowie się wszystkiego, babcia nie będzie mogła pomóc. Tata powiedział, że muszę być dzielny dla rodziny. Ale ja nie czułem się dzielny. Czułem się chory każdego dnia”.
Margaret objęła go ramionami.
Rebecca patrzyła na syna, jakby ją zdradził.
To spojrzenie przesądziło o wszystkim.
Linda wyszła na korytarz i cicho porozmawiała z przybyłym pracownikiem CPS. W ciągu godziny opracowano plan bezpieczeństwa awaryjnego. Ethan miał opuścić szpital z Margaret, podczas gdy śledztwo będzie kontynuowane. Rebecca protestowała, dopóki nie została ostrzeżona, że kolejne zakłócenie porządku może skutkować jej usunięciem z terenu szpitala.
Daniela zabrano z powrotem do jego pokoju.
Zanim Margaret wyjechała, poszła go odwiedzić sama.
Leżał oparty o białe poduszki, wyglądając na mniejszego niż od lat. Bez Rebekki u boku wyglądał mniej jak człowiek przyparty do muru, a bardziej jak ktoś, kto w końcu wpatruje się w głębię dołu, który sam sobie wykopał.
„Nie sądziłem, że zajdzie tak daleko” – powiedział.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
