„Patrzyłeś, jak przez osiem lat wierzyłem, że moje dziecko zostało gdzieś pochowane”.
Łzy w końcu popłynęły mi po twarzy.
„I przez cały ten czas żył”.
Mark zaczął płakać.
„Bałem się”.
„Czego?”
Spojrzał na mnie.
„Co się stanie, jeśli się dowiesz.”
“Dlaczego?”
Nie odpowiedział.
Złapałem go za kurtkę.
“DLACZEGO?”
Mark spojrzał w stronę chłopców.
Potem wyszeptał:
„Bo Stefan miał się nigdy nie urodzić”.
Zamarłem.
“Co?”
Laura nagle zrobiła krok naprzód.
„To nie jest cała prawda”.
Mark spojrzał na nią z przerażeniem.
„Laura.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
