Spojrzałam na Daniela.
— Skąd to masz?
Spuścił wzrok.
— Od taty.
Moje ręce zaczęły drżeć.
Richard powiedział mi wiele lat temu, że rzeczy Emily zostały oddane po jej śmierci, ponieważ nie był w stanie trzymać ich w domu.
Najwyraźniej było to kłamstwo.
Daniel dotknął czerwonej sukienki.
— To też należało do niej.
Wpatrywałam się w niego.
— Nie.
— To była ostatnia sukienka, jaką kiedykolwiek miała na sobie.
Nagle poczułam, jakby cały pokój zaczął wirować.
Richard przechowywał ją przez ponad dwadzieścia lat.
Ukrywał ją przede mną.
A cztery miesiące przed śmiercią pokazał ją Danielowi.
— Właśnie o to się pokłóciliśmy — powiedział Daniel.
Ledwo mogłam mówić.
— Poprosił cię, żebyś założył czerwoną sukienkę swojej siostry na jego pogrzeb?
Daniel skinął głową.
— Na początku myślałem, że stracił rozum.
Opowiedział mi, że Richard wyjął stare pudełko z samego końca szafy.
W środku znajdowały się bransoletka Emily, czerwona sukienka i zaklejona koperta z moim imieniem.
Richard powiedział mu:
— Jeśli umrę, zanim zdążę powiedzieć twojej matce prawdę, ty będziesz musiał to zrobić.
Daniel odmówił.
Uważał, że ta prośba była okrutna.
Krzyczał, że wystarczająco dużo wycierpiałam.
Że przywracanie Emily do mojego życia w taki sposób mnie zniszczy.
To właśnie była kłótnia, którą wtedy usłyszałam.
Ale wciąż czegoś nie rozumiałam.
— Dlaczego ta sukienka? — wyszeptałam.
Daniel spojrzał w stronę trumny swojego ojca.
— Bo tata powiedział, że nie uwierzysz w list, jeśli najpierw tego nie zobaczysz.
Podał mi kopertę.
Pismo na jej froncie należało do Richarda.
Otworzyłam ją.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
