Mój syn wszedł na pogrzeb swojego ojca ubrany w krótką czerwoną sukienkę kobiecą. W chwili, gdy go zobaczyłam, pomyślałam, że przyszedł upokorzyć swojego zmarłego ojca po raz ostatni․․․

W środku znajdowała się kolejna kartka papieru.

Ale to nie było pismo Richarda.

Było dziecięce.

Nierówne.

Znajome.

Moje ręce zaczęły drżeć tak mocno, że Daniel musiał trzymać kartkę za mnie.

Była to notatka, którą Emily napisała krótko przed swoją śmiercią.

Mamusiu, proszę, nie smuć się przeze mnie. Tatuś mówi, że myślisz, że wszystko, co złe, jest twoją winą. To nieprawda. Kocham cię. Proszę, uśmiechaj się dla Daniela.

Załamałam się.

Przez ponad dwadzieścia lat obwiniałam samą siebie.

W noc, kiedy Emily poważnie zachorowała, byłam poza domem, odwiedzając moją matkę.

Richard zadzwonił do mnie zbyt późno.

Zanim dotarłam do szpitala, nie miałam już szansy z nią porozmawiać.

Zawsze wierzyłam, że powinnam była tam być.

Richard o tym wiedział.

Daniel usiadł obok mnie.

— Jest coś jeszcze.

Podniosłam wzrok.

Powiedział mi, że Richard tak naprawdę znalazł notatkę Emily wiele lat wcześniej.

Ale nigdy mi jej nie pokazał.