Był mniejszy niż się spodziewałem, wąski w ramionach, z jednej strony miał plecak, a na jego twarzy malował się rodzaj czujnego wyrazu twarzy, typowy dla znacznie starszych ludzi.
Stał tuż przy drzwiach, jakby nie był pewien, czy wolno mu zajmować wolne miejsce.
Kiedy się przedstawiłem, podziękował mi tak grzecznie, że aż go bolało.
Podczas kolacji prawie się nie odzywał.
Na pytania odpowiadał krótkimi, pełnymi szacunku zdaniami i co kilka minut zerkał w stronę przedniej szyby, jakby spodziewał się, że ktoś za chwilę podjedzie.
Gdy zapytałem, czy chce jeszcze makaronu, odpowiedział: „Tylko jeśli nie ma nic przeciwko”, chociaż na jego talerzu prawie nic nie zostało, bo zjadł tak szybko.
Luke cały czas próbował go rozśmieszyć.
Zażartował na temat swojego nauczyciela, który źle wymówił trzy imiona podczas jednego apelu.
Opowiadał o okropnym projekcie grupowym.
Aaron uśmiechnął się raz czy dwa, szybko i niemal zaskoczywszy się, jakby zbyt swobodny uśmiech mógł go coś kosztować.
Potem znowu podziękował mi za kolację. A potem znowu za mrożoną herbatę.
A jeszcze za to, że pozwoliłeś mu posiedzieć w salonie kilka dodatkowych minut, zanim poszedł do domu.
Kiedy wychodził, czułam dziwne, ściskające uczucie w klatce piersiowej.
Przy drzwiach Aaron odwrócił się do Luke’a i nagle go przytulił.
Szepnął coś do ucha mojemu synowi, ale było to zbyt ciche, żebym mogła usłyszeć.
Następnie zszedł po schodach ganku i udał się do domu.
Luke stał tam i obserwował go dłużej, niż było to konieczne.
Kiedy wrócił do środka, zapytałem: „Czy z nim wszystko w porządku?”
Spojrzał na mnie, a potem odwrócił wzrok. „Chyba tak”.
Ta odpowiedź mnie zaniepokoiła.
Ale Luke był zmęczony, ja też byłem zmęczony i jakaś wyczerpana część mnie podjęła decyzję, której po zaledwie 12 godzinach żałowałem.
Odłożyłem to na później, do rana.
Następnego dnia byłem w kuchni i przygotowywałem śniadanie, gdy ktoś głośno zapukał do drzwi wejściowych.
Wytarłam ręce i poszłam odebrać telefon z nagłym przypływem niepokoju, który samotne matki znają aż za dobrze.
Taki, który zaczyna się, zanim jeszcze pojawi się ku temu powód.
Dwóch policjantów stało na ganku. Obaj byli poważni i patrzyli na mnie, jakby to nie była wizyta towarzyska.
„Dzień dobry, proszę pani” – powiedział jeden z nich. „Czy możemy wejść?”
Moje serce zaczęło bić tak szybko, że pomyślałem, że aż zrobi mi się niedobrze.
Czy mój syn coś zrobił i to przede mną ukrył? Czy ktoś oskarżył mojego syna o coś?
Tysiące straszliwych możliwości stłoczyło się w jednej chwili.
Odsunąłem się.
Policjanci weszli do środka, rozejrzeli się krótko po salonie, po czym jeden z nich zwrócił się do mnie i powiedział: „Musimy porozmawiać z pani synem”.
Spojrzałam na niego. „Dlaczego?”
“To ważne, proszę pani.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
