„Nie musisz iść” – powiedziała mi siostra przez telefon pewnego wieczoru. „Lindo, po prostu zadzwoń i powiedz, że jesteś chora. Nikt by cię nie winił”.
“To by mu się spodobało.”
Zapadła długa cisza, zanim moja siostra westchnęła.
„Już zdecydowałeś, prawda?” zapytała. „O parku wodnym i…”
„Nie musisz iść”
„Zadzwonię później i dam ci znać, co poszło” – powiedziałem szybko.
Rozłączyłem się i wpatrywałem się w ścianę.
Podjąłem decyzję, która ciążyła mi bardzo.
Jeśli to zrobię, nie będzie już odwrotu.
I nie byłem pewien, czy jestem gotowy stawić czoła temu, co miało nastąpić później.
Po raz setny zastanawiałem się, czy nie byłoby łatwiej po prostu zrezygnować i odejść.
Ale nie mogłem tego zrobić.
Jeśli to zrobię, nie będzie już odwrotu.
W poranek rekolekcji siedziałem na parkingu parku wodnego.
W uszach mi głośno waliło serce.
Otworzyłem folder na siedzeniu pasażera.
Wewnątrz znajdowały się cztery strony wydruku z pojedynczym odstępem.
„Dasz radę” – wyszeptałem do przedniej szyby. „Musisz…”
Mój telefon zawibrował.
Otworzyłem folder na siedzeniu pasażera.
To był SMS od Sary.
Idziesz? Już trzy razy zażartował, że cię nie będzie.
Przez dłuższą chwilę wpatrywałem się w wiadomość.
Zacząłem odpisywać.
Po czym nacisnąłem przycisk połączenia.
„Hej” – odpowiedziała Sarah cicho. „Wszystko w porządku?”
Zamiast tego nacisnąłem przycisk połączenia.
„Sarah, posłuchaj. Muszę cię o coś zapytać i chcę, żebyś była szczera”.
“Dobra.”
„Czy poparłbyś mnie dzisiaj? Gdybym powiedział coś. Na głos. O Gregu.”
Zapadła długa cisza.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
