„To było prawie 20 lat temu. Oboje powinniście byli dorosnąć od tego czasu”.
„On po prostu chce przyjechać w czymś ładnym” – powiedział Timothy.
„Wtedy będzie mógł sam umyć swój samochód”.
Spojrzałem na Timothy’ego, czekając, aż powie Jake’owi, że odpowiedź brzmi „nie”.
Zamiast tego mój mąż spojrzał na mnie zmęczonym, błagalnym wzrokiem.
To spojrzenie mówiło, że Jake będzie naciskał, dopóki Donna i Craig o tym nie usłyszą, a ja w jakiś sposób stanę się tą trudną osobą.
„On po prostu chce przyjechać w czymś ładnym”.
„Proszę” – powiedział Timothy. „Zrób to dla mnie”.
Spojrzałam na niego.
„Chcesz, żebym oddał mu nasz nowy samochód, bo nie potrafisz mu odmówić”.
“To niesprawiedliwe.”
“To jest całkowicie sprawiedliwe.”
Jake podszedł bliżej.
“To jest całkowicie sprawiedliwe.”
„Przywiozę go rano. Nikt inny nim nie będzie jeździł. Nikt nie będzie jadł w środku”.
Powinienem był zostawić klucze, ale Timothy wyglądał na tak ulżonego, że zignorowałem własną odpowiedź.
“Cienki.”
Jake sięgnął po kluczyki, ale ja mu je odsunęłam.
“Spójrz na mnie.”
Przewrócił oczami i posłuchał.
„Przyniosę to rano.”
„Żadnego jedzenia. Żadnych napojów. Nikt inny nie prowadzi. Przywieź go jutro rano do dziewiątej.”
Podniósł dwa palce.
„Honor harcerza”.
Nigdy nie byłeś zwiadowcą.
Jake wziął kluczyki.
Timothy uśmiechnął się, jakby problem został rozwiązany.
Nigdy nie byłeś zwiadowcą.
Kiedy skrzyżowanie zniknęło w oddali, nie miałam wrażenia, że mąż prosił mnie o hojność.
Miałam wrażenie, że poprosił mnie o zniknięcie.
***
Następnego ranka nadeszła dziewiąta i minęła. Jake zignorował mój telefon i w końcu napisał SMS-a:
“Spokojnie. Już niedługo wyjeżdżam.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
