„Nie odpowiedział, mamo.”
“Mądry.”
„Zapytałem go, czy dał ci ten rachunek przed czy po tym, jak wyprałeś mu ubrania.”
„Potem zapytałem, czy to było przed, czy po wczorajszym gotowaniu.”
“Wciąż nie ma odpowiedzi?”
“NIE.”
W tle słychać było coraz głośniejszy krzyk dziecka.
Casey brzmiał, jakby był bliski płaczu.
„A potem zapytałem, czy to było przed, czy po tym, jak wstałeś, żeby jego syn mógł spać”.
“Wciąż nie ma odpowiedzi?”
Tym razem żadne z nas się nie odezwało.
W końcu powiedziałem: „Kochanie, nie rób tego teraz”.
“Co zrobić?”
“Zmień mnie w broń.”
“Nie jestem.”
“Wiem, że jesteś zły.”
“Nie jesteś?”
Spojrzałem przez przednią szybę.
“Będę później.”
To wywołało u niej zmęczony śmiech.
Potem szepnęła: „Przepraszam”.
Kochanie, nie rób tego teraz.
„Nie przepraszaj za coś, czego nie zrobiłeś, Casey.”
W tle słychać było trzask.
Wtedy Derek przeklął.
„Co to było?” zapytałem.
Casey westchnął. „Części butelki”.
Powiedziałem jej, żeby zadzwoniła później.
Potem pojechałem do domu.
Nie wiedziałem, że gdy dotarłem do swojego podjazdu, Derek zaczął się już dowiadywać, co dokładnie ze mną zniknęło.
„Nie przepraszaj za coś, czego nie zrobiłeś, Casey.”
I przekonał się o tym na własnej skórze.
***
O szóstej wieczorem Casey zadzwonił ponownie.
Tym razem płakała.
Nie zły płacz.
Wyczerpany płacz.
“Mamo, przepraszam.”
“Po co?”
“Nawet nie wiem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
