W tle słychać było krzyk mojego wnuka.
Wtedy Derek powiedział: „Casey, usiądź. Zabiorę go”.
Tym razem płakała.
Ona go zignorowała.
“Wszystko jest jednym wielkim bałaganem.”
Zamknąłem oczy.
„Kochanie, masz noworodka. Wszystko powinno być bałaganem”.
“Nie jadłem od śniadania.”
Sięgnąłem po klucze. I wtedy się zatrzymałem.
Gdzie jest Derek?
“Tutaj.”
Po drugiej stronie coś się poruszyło. Potem usłyszałem jego głos.
“Wszystko jest jednym wielkim bałaganem.”
“Mama?”
“Tak?”
Przez chwilę milczał.
„Wrócisz? Proszę?”
Nie odpowiedziałem od razu.
„Casey cię potrzebuje” – powiedział. A potem, ciszej, dodał: „A ja muszę z tobą porozmawiać”.
“Bolą mnie plecy, Derek.”
“Ja wiem.”
To mnie zatrzymało.
“Zauważyłeś?”
“Bolą mnie plecy, Derek.”
Casey pociągnął nosem.
„Powiedział, że widział cię opartego o ścianę, zanim wyszedłeś.”
Przez kilka sekund nic nie powiedziałem.
Wtedy Casey szepnął: „On ciągle patrzy na ten głupi rachunek”.
Dobry.
Pozwól mu.
***
Kiedy wróciłem, Derek otworzył drzwi trzymając dziecko.
Wyglądał okropnie.
Włosy sterczące.
„Powiedział, że widział cię opartego o ścianę, zanim wyszedłeś.”
Koszulka poplamiona.
Oczy czerwone.
Nie podał mi od razu dziecka.
To miało znaczenie.
„On już prawie śpi” – wyszeptał.
Skinąłem głową. „To się nie ruszaj”.
Jego oczy na sekundę złagodniały.
Casey siedział przy kuchennym stole i jadł tosty, bo najwyraźniej było to pierwsze, co ktokolwiek potrafił zrobić.
Zlew był pełny.
Nie podał mi od razu dziecka.
Pranie leżało rozłożone.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
