„Kupujesz wszystko.”
W jej głosie nie było śladu arogancji.
Ona naprawdę tak myślała.
W jakiś sposób sprawiło to, że bolało jeszcze bardziej.
„Jestem twoją matką. To moja praca.”
„Wiem. Ale mogę pomóc.”
Spojrzałem na jej przemoczoną skarpetkę, zanim oddałem jej większość pieniędzy.
„Możesz wpłacić kilka dolarów. Ja pokryję resztę.”
„Kupujesz wszystko.”
Uśmiechnęła się i ostrożnie schowała monety do portmonetki.
W drodze do sklepu obuwniczego mijaliśmy jadłodajnię.
Emma spojrzała w stronę czerwonych kabin w środku.
„Zaoszczędziłem wystarczająco dużo na lunch” – powiedziałem jej. „Dwie miski zupy i tosty, okej?”
„A co z zakupami spożywczymi?”
„To są osobne pieniądze.”
„A co z zakupami spożywczymi?”
„Słucham, kiedy się martwisz, mamo.”
„Powinieneś martwić się o swoich przyjaciół, a nie o rachunkami.”
„Myślę o obu.”
Zanim zdążyłem odpowiedzieć, ona nagle się zatrzymała.
Starszy mężczyzna siedział oparty o ceglaną ścianę obok alejki.
Chudy, brązowy pies oparł głowę na jego kolanie.
Mężczyzna trzymał pojedynczy kawałek chleba.
„Słucham, kiedy się martwisz, mamo.”
Rozdarł chleb na pół.
Następnie większą część dał psu.
„Dlaczego to zrobił?” zapytała Emma.
„Ponieważ ją kocha.”
„Ale on też jest głodny.”
„Czasami kochanie kogoś oznacza udawanie, że nie jesteś tak głodny, jak w rzeczywistości.”
Emma sięgnęła po torebkę.
„Ponieważ ją kocha.”
„Nie, Emmo.”
„Nic nie zrobiłem.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
