Potem mężczyźni zaczęli rozmawiać jeden za drugim, opowiadając sobie historie o tym, jak Jonathan zastępował mnie na zmianie, trzymał rysunki Letty w szafce i przynosił moje wypieki do pracy, udając, że sam je upiekł.
„Ten człowiek nie umiał piec” – powiedziałem.
„Wiedzieliśmy” – powiedział Marcus. „Szanowaliśmy kłamstwo”.
Potem Letty zapytała: „Czy dużo o mnie mówił?”
Luis odpowiedział jako pierwszy: „Każdego dnia”.
„Nawet gdy był naprawdę chory?”
„Szczególnie wtedy.”
Millie wyciągnęła rękę i wzięła Letty za rękę.
Po raz pierwszy od pogrzebu żałoba nie była już zamknięta w zamkniętym pomieszczeniu. Czułam się, jakby otwierały się drzwi.
Wstałem i otarłem twarz.
„Dobrze” – powiedziałem. „Nie zrobimy z Letty szkolnej maskotki za życzliwość”.
Potem zwróciłem się do pana Brennana. „Ale ta szkoła zrobi coś więcej niż tylko popłakać się w gabinecie przez dziesięć minut i iść dalej. Millie jest w remisji, ale nie bez szwanku. Ci chłopcy potrzebują konsekwencji, a każde dziecko tutaj musi zrozumieć, co się z nią stało”.
Wyprostował się. „Ich rodzice już jadą, a chłopcy nie mogą brać udziału w zajęciach, dopóki nie skończymy przeglądu. I zaczniemy coś większego”.
Skinąłem głową. „Dobrze.”
Spojrzałem na Jennę. „A jeśli ci to odpowiada, fundusz pozostanie na nazwisko Jonathana”.
Przycisnęła chusteczkę do ust i skinęła głową. „Byłabym zaszczycona”.
Letty spojrzała na mnie. „Mówisz jak tata”.
Te słowa uderzyły mnie prosto w żebra.
Na korytarzu otworzyłem kopertę Jonathana.
“Dudziarz,
Jeśli to czytasz, jeden z chłopaków dotrzymał mi obietnicy.
Znam cię. Już za dużo dźwigasz i mówisz wszystkim, że wszystko z tobą w porządku.
Byłeś odważny na długo zanim zachorowałem.
Jeśli Letty kiedykolwiek zrobi coś, co otworzy twoje serce w dobry sposób, nie zamykaj go ponownie ze strachu.
Pozwól ludziom cię kochać.
— Jon”
Złożyłam list i przycisnęłam go do piersi.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
