Na zewnątrz szkoły powietrze było ostre i czyste. Jenna stała przy krawężniku z Millie, jedną ręką opierając się o ramiona córki, jakby bała się przestać jej dotykać.
Poszedłem pierwszy.
„Dziś wieczorem kolacja” – powiedziałem.
Jenna mrugnęła. „Co?”
„Idziesz”. Spojrzałem na Millie. „Nie ma mowy. Znam każdy trik, żeby nakarmić kogoś, kto twierdzi, że nie jest głodny. Jestem w tym naprawdę dobry”.
Oczy Jenny znów się zaszkliły. „Piper…”
„Mówię poważnie.”
Millie spojrzała na Letty. „Czy ja też mogę zjeść kolację u ciebie?”
Letty uśmiechnęła się do niej lekko. „Tylko jeśli nie będziesz się już chować w łazience”.
Millie odwzajemniła uśmiech. „Tylko jeśli przestaniesz sama obcinać sobie włosy bez nadzoru”.
„To uczciwe.”
Jenna roześmiała się przez łzy, a coś w każdym z nas czterech się rozluźniło.
W drodze do domu Letty trzymała kask Jonathana na kolanach. „Myślisz, że tata by się dzisiaj rozpłakał?”
Uśmiechnęłam się przez kolejną falę łez. „Absolutnie. Wtedy by skłamał.”
Jonathan do nas nie wrócił. Ale jakoś, dzięki naszej córce, jego miłość wciąż trwała.
