Na swoje 21. urodziny Gia i Leila otrzymują małe drewniane pudełko, które czekało na nie od lat. To, co w nim znajdą, zamienia zwyczajne urodzinowe śniadanie w chwilę, której żadna z sióstr nie zapomni.
Kiedyś było nas trzech.
Ja, Leila i Nora.
Wiem, że brzmi to jak początek historii, którą ktoś opowiada, gdy już pogodził się z zakończeniem, ale ja nigdy nie pogodziłem się z naszym.
Nie bardzo.
Nauczyłem się jedynie, jak o tym mówić, nie wybuchając złością w towarzystwie.
Ludzie zawsze nazywali mnie i Leilę bliźniaczkami po śmierci Nory, bo tak było im łatwiej. Łatwiej niż mówić „dwójka, która przeżyła”. Łatwiej niż patrzeć, jak twarz naszej matki załamuje się za każdym razem, gdy ktoś pyta, gdzie jest trzecia dziewczynka.
Ale Leila i ja nigdy nie czułyśmy się jak bliźniaczki.
Czuliśmy się jak dwa rozbite kawałki czegoś, co kiedyś było całością.
Nora była starsza o siedem minut i jakimś cudem zachowywała się tak, jakby te siedem minut czyniło ją odpowiedzialną za cały wszechświat. Przypominała nam o tym bez przerwy.
„Jestem starsza” – mawiała, unosząc brodę, jakby została koronowana na królową pokoju dziecięcego. „To znaczy, że ja decyduję”.
Leili to się nie podobało.
„Siedem minut się nie liczy” – warknęła.
„Tak, jeśli się spóźnisz” – odpowiadała Nora, uśmiechając się.
Zazwyczaj to ja się śmiałem pierwszy. Leila zazwyczaj rzucała poduszką.
Tak brzmiało większość naszego dzieciństwa, zanim wszystko się zmieniło. Śmiech. Kłótnia. Ktoś biegnący korytarzem.
Mama krzycząca, że jeśli jeszcze jedna kredka wyląduje na ścianie, to straci rozum. Tata, kiedy jeszcze żył, częściej udawał surowość, a jednocześnie uśmiechał się sekretnie do kawy.
Nora była tą osobą, która stawała między nami, gdy Leila i ja kłóciłyśmy się o zabawki, o ubrania, o to, kto dostanie miejsce przy oknie i o głupie rzeczy, o które dzieci się kłócą, bo jeszcze nie rozumieją, jak bardzo pewnego dnia będzie im brakować hałasu.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
