Wizyty w szpitalu stały się dla nas codziennością.
Częściej spałem na wąskiej kanapie obok jej łóżka, niż we własnym mieszkaniu.
Moje ubrania ciągle pachniały płynem do dezynfekcji rąk i kawą z automatu.
Każdy poranek zaczynał się od pobrania krwi, podania leków i ostrożnych rozmów skupionych wokół słów takich jak „postęp” i „reakcja”.
W domu nie było nikogo, kto mógłby mnie zmienić przez kilka godzin.
Nie było drugiego rodzica, który mógłby wziąć nocną zmianę.
Każda decyzja spoczywała na moich barkach, a każdy uśmiech, który wymuszałem na swojej twarzy, był dla dobra Adeline.
Zasługiwała na to, żeby wierzyć, że wszystko będzie dobrze, nawet jeśli ja sam nie byłem pewien, czy w to wierzę.
Na oddziale onkologii dziecięcej panowała jednocześnie przejmująca smutek i dziwna nadzieja.
Dzieci ozdobiły swoje stojaki na kroplówki naklejkami.
Rodzice świętowali poprawę wyników badań krwi babeczkami ze szpitalnej stołówki.
Pielęgniarki pamiętały o urodzinach, ulubionych kreskówkach i preferowanych smakach soków.
Wśród tych pielęgniarek był Josh.
Nie mógł mieć dużo więcej niż 30 lat.
Mówił łagodnie, poruszał się cierpliwie i jakimś cudem pamiętał ulubioną zabawę każdego dziecka.
Kiedy po raz pierwszy opiekował się Adeline, nie pozwoliła nikomu dotknąć swojej kroplówki.
„Nie lubię igieł” – wyszeptała, tuląc pluszowego królika.
„Ja też nie” – odpowiedział Josh ze współczującym uśmiechem.
Jej maleńkie brwi powędrowały do góry.
„A ty nie?”
“Nie.”
„Ale jesteś pielęgniarką.”
„Wiem. Czy to nie ironiczne?”
Ona zachichotała.
To był pierwszy od kilku dni szczery śmiech, jaki od niej usłyszałem.
Od tego momentu coś się zmieniło.
Za każdym razem, gdy Josh pracował, Adeline robiła się odrobinę bardziej pogodna.
Śledziła jego zmiany w papierowym kalendarzu, który przyczepiliśmy obok jej łóżka.
Każdego wieczoru prosiła mnie, żebym rysowała uśmiechnięte buźki w dniach, w których on będzie u niej.
„Jutro dzień Josha!” – ogłaszała z entuzjazmem.
Gdy jego zmiana niespodziewanie się zmieniała, dąsała się przez godzinę, po czym stwierdzała, że musi po prostu poczekać jeszcze jeden dzień.
Doceniałem go bardziej, niż potrafię wyrazić.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
