Stałem tam, trzymając w dłoni serwetkę do koktajli, której nie pamiętałem, i poczułem, jak ziemia pod pokładem basenu lekko się pochyliła.
Odwróciłam się z powrotem w stronę Harolda, a wspomnienie jego wyczerpanej twarzy, gdy usłyszałam słowa Mii, wyostrzyło się w coś, czego nie chciałam jeszcze nazwać.
Stałem kilka kroków za Haroldem, czekając, aż przerwie rozmowę z Benjaminem.
Nagle, niemal wbrew mojej woli, mój wzrok powędrował w stronę tyłu jego ucha, a w myślach odtworzyłam słowa Mii.
Na początku nic nie widziałem. Tylko skórę, krawędź kołnierzyka i trochę siwiejących włosów, którym zapuszczał coraz dłuższe włosy przez ostatnie kilka miesięcy.
Wtedy reflektor się obrócił, oświetlając go pod nowym kątem i wtedy to zobaczyłem.
Mały tatuaż, wciąż lekko różowy na brzegach. Róża wiatrów, nie większa niż dziesięciocentówka, schowana za płatkiem ucha.
Moje kolana zmiękły.
Mike miał dokładnie ten sam tatuaż w tym samym miejscu! Tę samą maleńką różę wiatrów, którą zrobił sobie w wieku 19 lat podczas podróży samochodem z najlepszym przyjacielem.
Mój mąż śmiał się, że nikt tego nie zauważał. Ale Mia tak. Tysiące razy, siedząc mu na ramionach, jej małe paluszki kreśliły ten ślad, jakby to była tajemnica znana tylko jej.
Dla czterolatki, która tęskniła za tatą, ten tatuaż nie był symbolem. To był on!
„O mój Boże, jak to w ogóle możliwe?” krzyknęłam mimowolnie.
Harold odwrócił się gwałtownie. Jego wzrok napotkał moje spojrzenie i coś w jego twarzy zamarło.
„Alison? Wszystko w porządku?”
„Ja, hm… właśnie sobie przypomniałem, że powiedziałem opiekunce, że zadzwonię. Powinienem iść.”
„Dziś nie masz opiekunki.”
„Miałem na myśli mojego przyjaciela. Przepraszam, muszę…”
Nie czekałem na jego odpowiedź. Zebrałem Mię, powiedziałem jej, że jest zmęczona, i pojechałem do domu, trzęsąc się rękami na kierownicy.
Nie spałem. Po ułożeniu Mii do snu, wyciągnąłem plastikowy pojemnik ze zdjęciami, których unikałem przez rok.
Byli na wycieczce do Flagstaff.
Mike uśmiechający się do kamery na zewnątrz salonu tatuażu, ze świeżym kawałkiem gazy przyklejonym za uchem, opalony, nastolatek i nieśmiertelny.
Następne zdjęcie w stosie przedstawiało ich oboje w jakiejś knajpie godzinę albo dzień później. Harold chichotał, z głową lekko zwróconą w stronę Mike’a, jakby chciał coś odpowiedzieć. Jego ucho było wyraźnie widoczne w świetle. Nic za nim. Tylko piegowata skóra chłopaka, który w ostatniej chwili zmienił zdanie.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
