“NIE.”
“Co więc się dzieje?”
Spojrzała przez okno.
„Niektóre miejsca o tobie pamiętają”.
Zanim zdążyłem zapytać, co to znaczy, stewardesa poprosiła mnie, abym wrócił na swoje miejsce.
Dwadzieścia minut później otworzyły się drzwi kokpitu.
Jeden z pilotów wyszedł.
Rozmawiał cicho ze stewardesą.
Wskazała na tył.
Następnie ruszyłem w stronę ołtarza.
Powoli.
Sprawdzanie numerów wierszy.
Gdy doszedł do 34, zatrzymał się.
Jego wzrok powędrował prosto na Babcię.
A potem do srebrnych skrzydeł. „Skąd je masz?”
Babcia dotknęła szpilki. „Dał mi je mój mąż”.
Pilot wpatrywał się w nią. „Pani Margaret?”
Babcia skinęła głową.
Wtedy zapytał o 34A. A babcia pokazała mu kartę pokładową.
Minutę później kapitan pojawił się na pokładzie.
Był starszy od pierwszego pilota, mógł mieć około 60 lat.
Spojrzał na wyblakły papier.
Następnie usiadł na pustym miejscu przy przejściu obok babci.
„Margaret” – powiedział – „jestem kapitan Hayes”.
Twarz babci zmieniła się na nazwisko.
“Hayes?”
Zgodził się. „Mój ojciec nazywał się Robert”.
Babcia patrzyła na niego.
Potem sięgnęła po jego dłoń.
“Oh.”
W tym jednym słowie było coś, czego nie rozumiałem.
Znów przykucnęłam w przejściu. „Babciu, kim jest Robert?”
Spojrzała na mnie. „Najlepszy przyjaciel twojego dziadka”.
Dziadek Jack zmarł, gdy miałem dziewięć lat.
Najbardziej zapadł mi w pamięć jego śmiech, guma miętowa i sposób, w jaki podnosił mnie na kuchenny blat, mimo że babcia mu tego nie mówiła.
Wiedziałam, że gdy był młodszy, pracował przy samolotach, ale babcia rzadko opowiadała o tym okresie ich życia.
W jej domu nie było żadnych modeli samolotów. Żadnych oprawionych zdjęć kokpitów. Żadnych opowieści o egzotycznych destynacjach.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
