“Zostaw kolację mnie.”
Clarissa nuciła coś pod nosem na górze.
Nie miała pojęcia, że dzwonek do drzwi zadzwoni o szóstej.
Poruszałam się po kuchni cicho, sprawnie, nie pytając o pozwolenie.
Nade mną zaskrzypiała deska podłogowa.
Clarissa posuwa się w stronę swojej łazienki.
W końcu zeszła na dół, świeżo uperfumowana, spodziewając się, że już się uspokoiłam.
Nie miała pojęcia, że dzwonek do drzwi zadzwoni o szóstej.
Jeszcze się nie uspokoiłem.
Po prostu przykryłem garnek pokrywką.
***
Kolacja dopiero się zaczęła, gdy w domu rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi.
Clarissa zmarszczyła brwi.
“Spodziewałaś się kogoś?”
„Właściwie” – powiedziałam, nie mogąc ukryć uśmiechu – „tak właśnie było”.
Dźwięk dzwonka do drzwi rozbrzmiał w domu.
Otworzyłem drzwi wejściowe.
Twarz Clarissy zbladła, zanim zdążyła wypowiedzieć choć jedno słowo.
Evelyn weszła do środka.
Spojrzała na materac powietrzny.
„Mamo, co tu robisz?” zapytała Clarissa.
„Idzie do nas na kolację” – odpowiedziałem.
Clarissa straciła kolor.
Zaprowadziłem Evelyn do stołu.
„Czyj to materac?” zapytała siadając.
„To tam Susan spała zeszłej nocy” – odpowiedziałem. „Clarissa zajęła główną sypialnię i powiedziała, że jej córki nie mogą dzielić pozostałych pokoi, bo są dorosłe”.
Nastała cisza, która wydawała się cięższa od jakiegokolwiek krzyku.
Matka Clarissy powoli zwróciła się w stronę córki.
„Czyj to materac dmuchany?”
“CO zrobiłeś tej dziewczynie?”
„Mamo, proszę, bolą mnie plecy…”
„Plecy?” Matka Clarissy wstała, a jej ręce drżały z wściekłości. „Trzydzieści lat temu płakałaś w moich ramionach, bo teściowa położyła cię na zimnej podłodze, kiedy niosłaś mojego wnuka. Przysięgałaś mi. PRZYSIĘGŁAŚ”.
Clarissa spuściła głowę.
“CO zrobiłeś tej dziewczynie?”
„To nie było tak.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
