„Jestem w ciąży.”
Przez kilka sekund nikt się nie odezwał.
Miałam wrażenie, jakby cały pokój przestał oddychać.
Mój mąż, Daniel, zerwał się tak gwałtownie, że jego krzesło z głośnym zgrzytem przesunęło się po podłodze.
„Co ty właśnie powiedziałaś?”
Emily zaczęła płakać.
„Przepraszam, tato. Bałam się ci powiedzieć. Nie wiedziałam, co mam…”
„Wynoś się z mojego domu.”
Spojrzałam na niego osłupiała.
„Danielu!”
Ale on wskazał na drzwi wejściowe.
„Myślałaś, że jesteś wystarczająco dorosła, żeby podjąć taką decyzję? To jesteś też wystarczająco dorosła, żeby ponieść jej konsekwencje.”
Twarz Emily wykrzywiła się z bólu.
„Tato, proszę…”
„Wynoś się.”
Chwyciłam Daniela za ramię i błagałam go, żeby się uspokoił. Emily miała czternaście lat. Była przerażona. Bez względu na to, jaki błąd popełniła, potrzebowała swoich rodziców bardziej niż kiedykolwiek.
Ale Daniel był wściekły.
Ciągle mówił o jej przyszłości, naszej rodzinie, szkole i o tym, jak wszystko zaprzepaściła.
W końcu Jake zrobił krok do przodu.
„Proszę pana, to również moja wina. Proszę nie obwiniać tylko Emily.”
Daniel odwrócił się w jego stronę.
„Zabierz ją i odejdźcie.”
Dwadzieścia minut później Emily zeszła na dół z małym plecakiem.
Przytuliłam ją przy drzwiach.
„Zadzwoń do mnie” — wyszeptałam. „Bez względu na to, co się stanie, zadzwoń.”
Skinęła głową przez łzy.
Daniel stał kilka metrów dalej i nic nie mówił.
Emily spojrzała na niego po raz ostatni.
Widziałam, że czekała, aż ją zatrzyma.
Nie zrobił tego.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
