Ale mniej więcej w połowie drogi Emily nagle się zatrzymała.
Chwyciła Jake’a za ramię.
„Jake…”
“Współ?”
„Boli mnie brzuch.”
Początkowo pomyślał, że to przez stres.
Wtedy Emily zgięła się wpół.
Ból stał się tak silny, że ledwo mogła ustać na nogach.
Jake pomógł jej usiąść na ławce.
„Musimy do kogoś zadzwonić.”
„Nie” — wyszeptała Emily. „Mój tata mnie nie chce.”
„Zapomnij o tym, co powiedział. Dzwonię do twojej mamy.”
Ale zanim Jake zdążył wyjąć telefon, Emily spróbowała wstać.
Zrobiła dwa kroki.
Nagle ugięły się pod nią kolana.
„Emily!”
Upadła.
Jake złapał ją, zanim jej głowa uderzyła o chodnik.
Nie reagowała.
Wpadł w panikę.
Drżącymi rękami zadzwonił pod numer alarmowy, krzycząc o pomoc i desperacko próbując ją obudzić.
W ciągu kilku minut przyjechała karetka.
Emily została natychmiast przewieziona do szpitala.
Jake pojechał z nią.
Lekarze od razu zaczęli ją badać, a jeden z nich szybko zdał sobie sprawę, że sytuacja może być poważna.
Ciąża była jeszcze na bardzo wczesnym etapie, ale silny ból brzucha i utrata przytomności oznaczały, że lekarze musieli wykluczyć potencjalnie niebezpieczne powikłania.
Pielęgniarka zwróciła się do Jake’a.
„Gdzie są jej rodzice?”
Jake zamarł.
„Są… w domu.”
„Ona ma czternaście lat. Musimy natychmiast się z nimi skontaktować.”
Właśnie wtedy zadzwonił mój telefon.
Była 21:17.
Nie znałam numeru.
“Aureola?”
Przez kilka sekund słyszałam tylko płacz.
Potem odezwał się Jake.
“Pani Carter?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
