Wzór ten rozciągał się na okres sześciu miesięcy.
Adwokat Granta twierdził, że czytanie tych samych książek nie jest dowodem komunikacji.
Rachel się zgodziła.
„Nie samo w sobie.”
Następnie zadzwoniła do Evelyn Park.
Pani Park podeszła do miejsca dla świadków w ciemnozielonym kardiganie i praktycznych czarnych butach. Wyglądała mniej na osobę, która mogłaby rozwikłać sprawę o opiekę, a bardziej na kogoś, kto mógłby przypomnieć dziecku o używaniu zakładki.
Rachel zapytała o historię Sophie w bibliotece.
Pani Park opisała swoje zwyczaje czytelnicze, spotkania przy lunchu i notatkę z prośbą o przekazanie książki.
„Czy zmieniłeś notatkę?” zapytała Rachel.
“NIE.”
„Czy umieściłeś to w książce?”
“NIE.”
„Czy poinformowałeś Lindę Holloway o istnieniu notatki?”
“NIE.”
“Dlaczego nie?”
„Ponieważ jeszcze nie rozumiałem tego, co widziałem”.
Następnie pani Park opisała kolejność książek i prywatny dziennik, jaki prowadziła.
Adwokat Granta wstał.
„Pani Park, nie jest pani psychologiem, prawda?”
“Prawidłowy.”
„Nie jesteś przeszkolony w ocenie dynamiki rodziny?”
“NIE.”
„Poczułeś sympatię do pani Holloway, prawda?”
„Nie rozmawiałem z nią.”
„Ale wierzyłeś, że pan Holloway kontrolował swoją córkę.”
„Uznałem, że dziecko się boi.”
„Na podstawie czego?”
Pani Park zwróciła się w stronę Sophie, po czym spojrzała na prawnika.
„Dzieci, które się boją, zazwyczaj obserwują tę osobę. Sophie obserwowała każde drzwi, przez które mógł wejść jej ojciec”.
Na sali sądowej zapadła cisza.
Prawnik Granta zmienił zdanie. Zasugerował, że prowadziłem Sophie zajęcia z czytania książek. Argumentował, że dziennik pani Park był spekulatywny i potencjalnie stronniczy.
Następnie Rachel odtworzyła nagranie z monitoringu.
Obraz pojawił się na dużym monitorze sali sądowej.
Grant wchodził do szkolnej biblioteki.
Pani Park wskazywała na główne biuro.
Grant czekał, aż ona się odwróci.
Tam szukał pod okładkami książek.
Tam przeglądał strony.
Tam schował dwie książki do swojego płaszcza.
Twarz Granta uległa zmianie.
Tylko nieznacznie.
Ale znałem go wystarczająco dobrze, żeby zauważyć moment, w którym stracił kontrolę.
Jego nozdrza się zacisnęły. Jedną ręką sięgnął po krawat. Jego wzrok przesunął się na Sophie.
Ona to widziała.
Jej ciało skurczyło się pod bluzą.
Sędzia też to zauważył.
„Panie Holloway” – powiedziała sędzia Miriam Caldwell – „dlaczego przeszukiwał pan książki w bibliotece, skoro kazano panu czekać na zewnątrz?”
Grant odchrząknął. „Jak wyjaśniłem w szkole, szukałem dokumentu medycznego”.
„Dlaczego ukryłeś dwie książki pod płaszczem?”
„Nie ukrywałem ich. Podniosłem je nieświadomie”.
„Sprawdzając jednocześnie, co kryje się pod ich kołdrą?”
„Byłem zestresowany”.
Rachel poprosiła o pozwolenie na wprowadzenie notatek.
Adwokat Granta natychmiast wniósł sprzeciw.
Twierdził, że nie ma dowodu na to, że Sophie napisała je dobrowolnie. Zasugerował, że mogłem je przedstawić. Zasugerował, że pani Park mogła zachęcać Sophie. Zasugerował nawet, że notatki mogłyby być ćwiczeniem z kreatywnego pisania.
Sędzia zarządził krótką przerwę i wyznaczył biegłego ds. dokumentów, aby porównał pismo odręczne Sophie z jej pracami szkolnymi, formularzami bibliotecznymi i prywatnymi notatkami, wcześniej zabezpieczonymi w moim dawnym domu podczas śledztwa w sprawie opieki.
Rozprawa została wznowiona dwa dni później.
Biegły zeznał, że notatki były zgodne z charakterem pisma Sophie. Kilka z nich wykazywało naturalne różnice wynikające z pisania w różnych pozycjach i pod presją czasu. Atrament pochodził z różnych okresów. Wgniecenia na jednym papierze odpowiadały odciskom znalezionym na arkuszu szkolnym zebranym kilka miesięcy wcześniej.
Notatki nie zostały spisane od razu.
Nie zostały napisane przeze mnie.
Powstały stopniowo i w tajemnicy, dzięki dziecku próbującemu zbudować most z papieru.
Rachel przeczytała je na głos.
Nie wszystkie.
Tylko te niezbędne.
On czyta wszystko.
Mówi, że jeśli odpowiem, zostanę wyrzucony.
Nie jestem na ciebie zły.
Muszę być cicho.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
