Dwadzieścia minut później John znalazł mnie na podłodze, otoczoną listami.
Podniosłam sukienkę.
„Ona nie została zabrana” – wyszeptałem.
John wziął do ręki zdjęcie sądu.
„Mitchell?”
„Są małżeństwem” – powiedziałem.
Otworzyłem pierwszy list drżącymi rękami.
Livia napisała do Liama, prosząc go, żeby jej nie nienawidził. Zdjęła sukienkę po balu maturalnym i błagała go, żeby ją schował, zanim ją zobaczę. Napisała, że wie, że założę najgorsze.
Ale ona postanowiła odejść.
W innym liście napisano, że Mitchell błagał ją, żeby do mnie zadzwoniła.
Powiedział jej, że ją kocham.
Ale Livia napisała:
W tym tkwi problem. Kocha mnie jak zamknięte drzwi.
Czytałem dalej.
Natalie otworzyła drzwi Livii w środku nocy i przyjęła ją bez obwiniania, bez osądzania, bez żądania odpowiedzi.
Chciałem znienawidzić Natalie.
Zamiast tego poczułem palący wstyd.
Badanie USG wykonano sześć tygodni po balu maturalnym.
Z bransoletki szpitalnej wynikało, że dziecko Livii, Rose, ma już trzy miesiące.
W jednym z listów Livia napisała, że po porodzie tak bardzo mnie pragnęła, że wybrała połowę mojego numeru. Potem przypomniała sobie coś okrutnego, co kiedyś powiedziałam o innej ciężarnej dziewczynie i rozłączyła się, zanim doszło do połączenia.
John szepnął: „Otwórz tę dla siebie”.
Nie chciałem.
Co oznaczało, że musiałem.
W liście Livia poprosiła mnie, żebym nie karał Liama. Powiedziała, że ma córkę o imieniu Rose, nazwaną na cześć mojej matki, bo chciała mieć kawałek domu, który nie będzie sprawiał bólu.
Potem napisała coś, co mnie załamało:
Muszę wiedzieć, czy potrafisz mnie kochać, nie będąc moją własnością.
Jeśli tak, zapytaj Liama, gdzie jestem.
Jeśli nie, proszę pozwolić mi odejść.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
