„Wszystko, poza możliwością rozczarowania.”
John stał w drzwiach i milczał.
Odwróciłam się do niego. „Powiedz mu, że chciałam ją tylko chronić”.
John spojrzał na listy.
„Camila” – powiedział cicho – „czasami nie dajesz ludziom przestrzeni na bycie sobą”.
Liam otarł twarz rękawem.
„Oboje sprawiliście, że ten dom przypominał salę sądową” – powiedział. „Mama wydała wyrok. Tata się ugodził. A Livia i ja czekaliśmy na wyrok”.
Przez długi czas nikt się nie odzywał.
Na koniec wziąłem do ręki list Livii.
„Gdzie ona jest?”
Liam pokręcił głową.
„Nie. Nie, jeśli zamierzasz ją tam zaciągnąć do domu.”
„Muszę zobaczyć moją córkę.”
„W takim razie nie przychodź w taki sposób, w jaki ona odeszła”.
Nienawidziłem go za te słowa.
I kochałam go za to, że to powiedział.
Usiadłem tam pośród listów i zadałem pierwsze od prawie roku szczere pytanie.
„Powiedz mi, jak jej nie przestraszyć.”
Głos Liama złagodniał.
„Najpierw nie zaczynaj od tego, żeby pierwsze zdanie dotyczyło ciebie.”
Następnego ranka dał mi adres.
John prowadził. Przez całą drogę trzymałam list Livii.
Natalie otworzyła drzwi zanim zdążyłem zapukać dwa razy.
„Camila” – powiedziała.
„Wiedziałeś.”
“Tak.”
Ogarnął mnie stary gniew.
„Nie miałeś prawa.”
Natalie została w drzwiach.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
