Część 2
Adrian przyjechał o 12:37 w nocy dwoma czarnymi SUV-ami i pewnością siebie, którą tylko przestępcy mylą z władzą.
Jego reflektory oświetliły mój ganek. Lena drgnęła tak mocno, że poczułem to przez poduszkę kanapy. Położyłem jedną dłoń na jej dłoni.
„Spójrz na mnie” – powiedziałem cicho. „Nie wyjdziesz na zewnątrz”.
Dzwonek do drzwi zadzwonił raz. Potem Adrian zapukał.
„Evelyn” – zawołał gładko jak trucizna. „Otwórz drzwi, zanim zrobi się niezręcznie”.
Poszedłem do holu i otworzyłem drzwi, wciąż zamknięte na łańcuch.
Stał pod lampą na ganku w granatowym garniturze, z suchymi włosami pomimo burzy i błyszczącym złotym zegarkiem. Za nim oficer Griggs z komisariatu okręgowego położył rękę na pasku, udając, że się nie wstydzi.
Adrian uśmiechnął się. „Moja żona jest niestabilna. Kobiety w ciąży bywają emocjonalne. Wypuść ją, a zapomnę o tej małej scenie”.
„Przyszedłeś z policją na rodzinną rozmowę?” zapytałem.
Griggs odchrząknął. „Proszę pani, jesteśmy tu na kontroli bezpieczeństwa”.
„Jak hojnie.”
Adrian nachylił się bliżej. „Nie próbuj mnie oszukać. Lena nosi mojego spadkobiercę. Jej miejsce jest w moim domu”.
Słowo to przeszło przeze mnie niczym ostrzone ostrze.
Lena szepnęła z salonu: „Proszę, nie wpuszczaj go”.
Adrian usłyszał ją i roześmiał się. „Kochanie, przestań grać. Zdenerwujesz dziecko”.
Podniosłem telefon. „Powiedz to jeszcze raz”.
Jego uśmiech zbladł. „Nagrywaj, ile chcesz. Jak myślisz, komu uwierzą? Histerycznej żonie? Czy mnie?”
To właśnie wtedy dał mi pierwszy prezent tej nocy.
Arogancja.
„Znam każdego sędziego, którego warto znać w tym stanie” – kontynuował. „Finansuję kampanie. Finansuję fundacje policyjne. Finansuję szpitale. Ludzie odbierają, kiedy dzwonię”.
„Sędziowie federalni nie prowadzą kampanii” – powiedziałem.
Po raz pierwszy jego oczy zabłysły.
Za nim Griggs przeniósł ciężar ciała.
Adrian szybko doszedł do siebie. „Słodki. Myślisz, że tytuł cię chroni?”
„Nie” – powiedziałem. „Dowody tak”.
Zadzwonił jego telefon. Zirytowany, spuścił wzrok, po czym odsunął się, żeby odebrać. Nie wiedział, że linia jest aktywna. Nie wiedział, że jego prywatne rozmowy były legalnie podsłuchiwane przez tygodnie przez federalną grupę zadaniową badającą kradzieże ładunków, zastraszanie świadków, przekupstwo i narkotyki ukryte w importowanych lekach.
Nie wiedział, że wcześniej tego wieczoru, zanim moja córka dotarła na werandę, powiedział swojemu kierownikowi operacyjnemu: „Jeśli Lena pobiegnie do matki, naciskaj na staruszkę. W razie potrzeby zniszcz jej reputację”.
Rozmowa była krótka.
„Niech ciężarówki jadą” – warknął Adrian w deszczu. „Żadnych opóźnień. Sędzia niczego nie podpisał. Wiedziałbym o tym”.
Prawie się uśmiechnąłem.
Do środka, bocznym wejściem, wszedł lekarz Leny, a za nim funkcjonariusz policji federalnej w cywilu. Skinął głową. „Kryjówka jest gotowa”.
Lena chwyciła mnie za rękaw. „Odsyłasz mnie?”
„Wysyłam cię gdzieś, gdzie on nie może dotrzeć” – powiedziałam. „A ja zostaję tutaj”.
“Mama-“
Ująłem jej twarz w dłonie. „Chciał staruszkę na ganku. Dajmy mu taką”.
O 2:10 nad ranem Adrian wysłał kolejną wiadomość.
Ostatnia szansa. Rano będziesz żałować, że nie posłuchałeś.
Przekazałem to prokuratorowi federalnemu.
Potem usiadłem przy oknie, obserwowałem SUV-y Adriana pracujące na biegu jałowym w burzy i czekałem, aż jego imperium popełni jeszcze jeden, ostatni błąd.
O wschodzie słońca tak się stało.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
