Pięć miesięcy po zakończeniu chemioterapii zaskoczyłam męża, zabierając go z powrotem do hotelu, w którym dwadzieścia lat temu spędziliśmy miesiąc miodowy. Chciałam znów poczuć się jak jego żona, a nie pacjentka. Ale kiedy Jeffrey zobaczył czekające na nas łóżko king-size, jego mina posmutniała. Potem po cichu zarezerwował kolejny pokój na końcu korytarza i pomyślałam, że w końcu zrozumiałam, dlaczego.
Część pierwsza: Kobieta w lustrze
Stałam przed lustrem w łazience, badając to, co zostawiła po sobie chemioterapia. Cal nowych, kępkowych włosów. Blizny na piersi. Wiotka skóra, na którą wciąż nie mogłam patrzeć bez odwracania wzroku. Nie czułam się tak nieatrakcyjna od czasów nastoletnich. Co gorsza, czułam się kompletnie oderwana od kobiecości.
„Znowu za dużo myślisz” – szepnęłam do swojego odbicia.
Pięć miesięcy wcześniej zakończyłam ostatnią rundę terapii. Kobieta na naszych zdjęciach ślubnych miała gęste, kasztanowe włosy i ciało, o którym nigdy nie myślała. Ta kobieta w lustrze była dla mnie teraz obca.
Ale chciałam uczcić moje zwycięstwo nad rakiem, nawet jeśli wiązało się to z wysoką ceną. I chciałam, żeby nasza dwudziesta rocznica była czymś wyjątkowym. Chciałam weekendu, w którym mój mąż, Jeffrey, widziałby we mnie swoją żonę, a nie pacjentkę. Wróciłam więc do sypialni i potajemnie zarezerwowałam nocleg – ten sam górski hotel, w którym spędziliśmy miesiąc miodowy dwie dekady wcześniej.
„Z czego się uśmiechasz?” zapytał Jeffrey, stojąc w drzwiach.
„Nic” – powiedziałem, zbyt szybko zamykając laptopa.
„To twarz kobiety, która coś planuje.”
Odwróciłam się do niego. „Może i tak. Wyczyść kalendarz w przyszły weekend”.
Zawahał się. To było coś małego, ledwie iskierka, ale to zauważyłem. „W przyszły weekend?” powtórzył.
„To nasza dwudziesta rocznica, Jeffrey. Chcę ją godnie uczcić”.
„Dokąd idziemy?”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
