Nikt nie odpowiedział, bo nikt nie wiedział. Wtedy zauważyłem coś dziwnego. Kilku studentów patrzyło na nas, nie od niechcenia, nie normalnie, tak jak patrzy się na kogoś tuż przed przekazaniem złej wiadomości.
Jedna dziewczyna ruszyła w naszym kierunku, ale zatrzymała się, gdy inny uczeń coś jej szepnął, po czym odwróciła się i odeszła.
Poczułem ucisk w żołądku.
Reklama
Coś się stało. Nie wiedziałem co, ale coś się stało.
Wtedy zadzwonił telefon Davida, dźwięk był niezwykle głośny i wszyscy spojrzeli na niego. Nieznany numer. Międzynarodowy. Odebrał natychmiast. „Halo?”
W słuchawce zatrzeszczało. Przez kilka sekund nikt się nie odzywał, po czym ktoś powiedział coś zbyt cicho, żebyśmy mogli usłyszeć. Wyraz twarzy Davida natychmiast się zmienił, a krew odpłynęła mu z twarzy. „Stan?” Jego głos się załamał.
Samantha złapała go za ramię. „Co się stało?”
David słuchał jeszcze przez kilka sekund, po czym spojrzał mi prosto w oczy, a w jego oczach pojawiły się łzy.
„Oni nigdy nie wsiedli do samolotu”.
Reklama
Słowa uderzyły jak fizyczny cios. Przez chwilę naprawdę ich nie rozumiałem. Nigdy nie wsiedli do samolotu? To niemożliwe. Samolot wylądował, a uczniowie i nauczyciele byli już na miejscu.
Jak to możliwe, że dwójka nastolatków po prostu nie wsiadła na pokład samolotu międzynarodowego?
„Co masz na myśli?” zapytała Samantha.
David przełączył telefon na głośnik. Połączenie było fatalne, fragmenty słów przerywały, ale głos był nie do pomylenia. Stan.
“Tata?”
„Stan, gdzie jesteś?”
Reklama
Odpowiedź przerwał trzask. Potem, fragmentarycznie: „ pożyczony telefon… dworzec… nie mam…”.
Połączenie zostało przerwane. Tak po prostu. Zniknęło.
David natychmiast spróbował oddzwonić. Brak odpowiedzi. Spróbował ponownie. Nic. Numer był już niedostępny i nikt nie wiedział, co robić.
Potem pojawiła się pani Gable i gdy tylko przekroczyła próg, ruszyłem w jej stronę. Wyglądała na wyczerpaną, a co gorsza, wyglądała na zmartwioną.
Nie zaskoczona. Zmartwiona, jakby nosiła w sobie ten sam strach przez cały lot powrotny.
Gdzie jest moja córka?
Reklama
Przełknęła ślinę, sięgnęła do bagażu podręcznego i wyjęła Barnaby’ego.
Niedźwiedź wyglądał dokładnie tak samo jak zawsze: jedno oko z guzikiem, łatka przyszyta do ramienia, wyblakłe brązowe futro od lat przytulania.
Miranda nie spała bez niego przez prawie dziesięć lat, nie dlatego, że uważała go za magiczny, ale dlatego, że był to ostatni przedmiot, jakiego dotknął jej ojciec.
Spojrzałem na plastikową torbę, a potem na panią Gable. „Po co ci ona?”
Nauczycielka na chwilę zamknęła oczy, a kiedy je otworzyła, wypełnił je żal. „Bo Miranda je zgubiła”.
Wszystko wokół mnie zdawało się tracić sens. „Co?”
Reklama
„Wypadło jej z plecaka dziś rano”. Głos pani Gable drżał. „Dopiero później zorientowałam się, że to do niej należy”.
Ogarnęło mnie straszne uczucie, takie, które przychodzi, zanim poznamy całą prawdę. „Pani Gable”. Mój głos ledwo przypominał mój własny. „Co się stało?”
Nauczycielka spojrzała na misia, a potem z powrotem na mnie. „Ostatnim razem, kiedy widziałam Mirandę i Stana” – powiedziała, robiąc pauzę – „szukali Barnaby’ego”.
Spojrzałem na nią. „Co masz na myśli mówiąc, że go szukasz?”
Nauczycielka mocniej ścisnęła plastikową torbę.
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
