Powiedziałbym ci, żebyś wsiadł do samolotu.
Z jej ust wyrwał się słaby śmiech. „Wiem”.
„A twój ojciec powiedziałby ci to samo”. Tym razem się nie roześmiała, bo oboje wiedzieliśmy, że to prawda. Mike kochał tego misia, ale za każdym razem wybrałby córkę.
Reklama
W końcu Miranda przemówiła. „Dlaczego więc nadal wydaje mi się to złe?”
To pytanie złamało mi serce, bo żal rzadko idzie w parze z logiką. Siedziałam przy kuchennym stole, wpatrując się w ciemność za oknem, podczas gdy moja córka cicho płakała po drugiej stronie linii.
Dziwne było to, że dokładnie zrozumiałem, co miała na myśli, nie dlatego, że zgadzałem się z tym, co zrobiła, ale dlatego, że żałoba nie zawsze zachowuje się racjonalnie. Po śmierci Mike’a spędziłem kiedyś trzy godziny na szukaniu jednej z jego starych kurtek.
Kiedy w końcu go znalazłam, usiadłam na podłodze garażu i płakałam.
Reklama
Nie dlatego, że potrzebowałam tej kurtki. Bo przez kilka godzin jej utrata była jak utrata jego.
Na linii zapadła cisza.
Wtedy Miranda cicho się zaśmiała.
„Tata by się z nas obojga śmiał.”
“Absolutnie.”
Uśmiechnęłam się. „Zdecydowanie by tak zrobił”.
Obraz Mike’a stanął przed nami od razu: stał tam z krzywym uśmiechem i kręcił głową na widok dwóch osób, które kochał najbardziej.
Reklama
„Wiesz, co jest najgorsze?” zapytała Miranda.
“Co?”
„Wiedziałam, że to nie ma sensu”. Jej głos znów się załamał. „Podczas poszukiwań powtarzałam sobie, że to tylko niedźwiedź”.
Słuchałem.
„Ale za każdym razem, gdy myślałam o odejściu bez niego…” Urwała, po czym dokończyła cicho.
“To wydawało się złe.”
Skinąłem głową, mimo że mnie nie widziała, bo żal rzadko słucha logiki. „A co, jeśli nigdy go nie znajdę? A co, jeśli ktoś go wyrzuci? A co, jeśli trafi gdzieś na wysypisko?”
Reklama
Wiedziałem już, że nie mówi już o Barnabym.
W końcu przemówiłem: „Miranda”.
“Tak?”
„Twojego ojca nie ma w Barnaby.”
Przeczytaj więcej, klikając przycisk ( DALEJ »» ) poniżej!
